Stage Rufisque Senegal

Senegal in ons kleine koude Belgenlandje

2010-05-20T13:26:00.001-07:00

Donderdag

Uiteindelijk zijn we in de voormiddag thuisgekomen in ons Belgenlandje. De papa van Jozefien, de mama van Miet en haar 2 broers stonden ons op te wachten. Samen met ons 8en vetrokken we richting de auto. In de auto kregen we heerlijke koffiekoeken en koffie of appelsap.........Hmm heerlijk was dat. We voerden eerst Sidy naar huis, en daarna gingen we richting Ingelmunster. Daar stapten we allemaal uit... Papa Geert en Jozefien vertrokken na een warm afscheid richting Beveren. Maar vlug nog eerst even een tussenstopje bij de Broederschool om haar lieve broer een goeiedag te zeggen. Daarna trok ze naar de school van haar Mama...

Eenmaal thuis genoot Jozefien van een heerlijke maaltijd rodekool met worst terwijl Miet in Ingelmunster inslaap was gevallen. Jozefien wilde nog niet slapen dus bracht ze nog snel wat bezoekjes bij de Oma's en de Opa's. Uiteindelijk is ze tegen de vooravond inslaapgevallen...

Miet daarintegen had heel veel deugd van haar middagdutje en trok daarna naar haar opa... 's Avonds genoot ze van een van onze lievelingsgerechten. Senegalese spaghetti.

Vrijdagochtend moesten we onze stagescholen contacteren, uitleggen dat we vast hebben gezeten door de aswolk,... Ieder afzonderlijk kwam overeen met het aantal lopende dagen stage en uiteindelijk is alles goed gelukt en had de school zeker begrip voor het probleem. Vrijdag avond daarentegen was dan weer wat anders. Mama Dominque nam Jozefien mee naar haar lievelingswinkel. Een lievelingswinkel die nog om 8 uur s' avonds open is??? Welja uitzonderlijke opening natuurlijk? Jozefien kon het maar niet begrijpen. Bij miet hadden ze haar wijsgemaakt dat er het verjaardagsfeestje was van Sander, haar broer. Helaas had ze haar mails gelezen en in haar mailbox zat een mail die er eigenlijk niet moest zitten, dus was ze wel een beetje op de hoogte...

Dus kwamen we allebei toe op ons verrasingsfeest. Dit hadden we helemaal niet durven denken. Het was een klein, gezellig, schitterend feestje... 1tje om nooit te vergeten... Wij zijn hiervoor onze ouders nog altijd dankbaar!!!! Twas fantastisch...

Sfeerbeelden van ons verrassingsfeest

Zaterdag moesten we plotseling weer het gewone leven instappen. Op zaterdag moest Miet naar het fos en voor Jozefien werd dat handbal. De laatste handbalmatch. Jozefien had dit seizoen amper gespeeld maar door gebrek aan spelers moest ze die dag met de gebroken teen op het veld... Ze hebben dan nogwel gewonnen ook zeker... Nadien dan toch maar even naar de dokter op controle gaan... Miet had een fantastsiche fosdag achter de rug en was blij haar kindjes weer terug te zien.

Zondag werd dan een dag om uit te rusten, allé wat je uitrusten kunt noemen. Er waren niet echt extra activiteiten gepland. De Maertens moesten zich nu concentreren op hun stage. Voorbereiden en maar voorbereiden, lesvoorbereidingen maken en nog eens voorbereiden. materiaal verzamelen en knutselen,... Er staan dus nog 2 zware weken voor de deur...

De eerste stageweek is goed verlopen, heel druk, zwaar en vermoeidend. Maar doordat wij rond het thema Senegal werkten voelden wij ons toch wat thuis. Onze enthousiasme konden we zeer zeker op de kinderen overbrengen. Vooral het zingen van de Senegalese liederen waren fantastsich, niet alleen voor ons maar de kinderen uit de klas vonden het ook super dat ze liederen uit andere talen konden zingen.

Meer dan 3 maanden sliepen de Maertens samen. Samen opstaan, samen eten, samen boodschappen doen, samen lesvoorbereidingen maken, samen koken, samen papa vergezellen, samen telefoneren, samen lesgeven, samen naar schoolgaan,... En plost was dit alles weg... Er ontstond een leegte die alleen maar opgevangen kon worden door een smsje en een telefoontje. Gelukkig hadden we iets om naar uit te kijken.

Zaterdag soirrée Senegalese.

De Soirree was super leuk, vooral om iedereen terug te zien. Even het gevoel te hebben dat je weer in Afrika zit en kan genieten van de veel te luide muziek, djembées sabars,... Fantastsich!!!! We bloeiden even weer open en met deze energie konden wij terug verder werken voor onze stage, want zondag was alweer een werkdag om onze laatste stageweek in te gaan.

Het resultaat mocht er wezen. De 2 Maertens zorgden ervoor dat er even 2 weken Senegal in de klas was. De kinderen waren geen Belgen meer, maar 1 maal in de klas waren het senegalezen met een echte Senegalese naam... Om jullie een idee te geven hoe onze klas er dan uitzag en hoe het thema leefde besloten we dus om enkele sfeerbeelden hierbij te plaatsen. Kijk en geniet van het Stukje West-Afrika in België...

Djembé op school

Riz au Lait eten op z'n Senegalees

Senegal in de klas

(In de hut hadden de kinderen de mogelijkheid om naar de filmpjes te kijken die we in Senegal hadden gemaakt/ filmpjes over onze stageschool de kinderen en de lessen)

De was op z'n Senegalees

Na onze stage zat het werken er jammergenoeg nog niet op. Eerst en vooral moesten we al het papierwerk in orde brengen, stageverslagen, evaluaties,... Zin hadden we er niet in. Waarom weer al die drukte, de strijd om alles op tijd af te krijgen,…???? Was het mogelijk geweest om even terug te gaan naar senegal, dan hadden we het zeker gedaan. Maar zo gaat het leven in België niet... er zat dus maar een iest op, we moeten werken werken werken en nog eens werken. 1001 taken die er nog eens extra bijkwamen, EHBO op school plus examen EHBO en ons eindwerk die af moest. Miet besloot om een weekje in te trekken bij Jozefien. Daar werkten we samen elke nacht verder aan ons eindwerk terwijl we overdag aan de taken bezig waren. Miet probeerde dan de lessen ehbo savonds/ 's nachts in bed voor te lezen zodat Jozefien toch nog de kennis voor haar examen kon opnemen. In het begin lazen we elk een stuk voor... Helaas viel Jozefien oververmoeid in slaap terwijl Miet niet op gaf om te lezen... Zou het dan toch werken dat je kennis kan opnemen terwijl je slaapt... gewoon door het te horen? Mss wel want de dag erop hebben Miet en ik een heel goed examen afgelegd...

Met het examen achter de rug moesten we nog 2 zaken afkrijgen. De taken en ons eindwerk. Onze takenbundel was eindelijk af en konden we indienen. Op dat moment kregen we een mail dat we ons eindwerk vervroegd moesten indienen. Nog 3 dagen om het af te krijgen... Nachten trokken we weer door. Maar als het moet moet het. Dus deden we dit ook. 1 Iets was jammer. Het eindwerk zag er netjes uit, twas prachtig, schoon ingebundeld,...

Maar eind goed al goed. Alles is Binnen. Mooie resultaten. Ondertussen zijn Miet en Ik afgestudeerd en zitten al in het werk. Jozefien in Roeselare Miet in Lendelede. En daar zijn we best fier op!

Beter (een beetje) laat dan nooit…

2010-05-20T13:24:00.000-07:00

Zaterdag,

De laatste dag vooraleer we ons huis voor 2 weken moesten achterlaten.

Dit omdat we voor 2 weken op stage/ inleefreis vertrekken met een groep Belgen van Sora. Op onze laatste dag trokken we nog eens alleen de stad in zonder de 2 andere Belgjes omdat zij voor een middagdutje kozen. Eenmaal de stad in, deden we nog enkele boodschappen zoals koekjes kopen en van die overheerlijke nootjes waar we echt dol op zijn. Ook gingen we voor de laatste keer op internet. Na dit alles was het de bedoeling dat we met z'n vieren nog eens naar de zee zouden trekken. Door tijdsgebrek is dit er helaas niet meer van gekomen. In plaats daarvan genoten we samen van een heerlijk avondmaal en werden we uitgenodigd op een plaatselijk verjaardagsfeest. Kora en Babacar, 2 vrienden van ons, moesten er muziek spelen.

We vertrokken om middernacht. Een straat van een wijk was afgezet en daar vond het verjaardagsfeest plaats. Er werd heel goed voor ons gezorgd! Onmiddellijk kregen we een ereplaats vooraan. Hoewel wij dit niet vroegen, deden ze dit voor de veiligheid. Wat we wel jammer vonden, was dat dit niet door iedereen werd aanvaard. Er werden nogal wat woorden naar ons geroepen. Gelukkig konden we niet alles verstaan. Uiteindelijk werd de rust bewaard en konden we genieten van dit prachtige feest. Er bleven 3 Senegalezen voor ons zitten. (familie van Babacar) zij beschermden ons indien het wat te druk werd. Het was echt een prachtig feest. Mooie dansers, speciale kledij,... echt magnifiek. Ellen had wat last van haar rug, (daar sukkelde ze al een ganse tijd mee) dus vertrokken we wat vroeger dan gepland terug naar huis. Eigenlijk vonden we dit wel jammer. Vooral omdat we beseften dat onze tijd in Senegal er bijna op zat en dat dit ons laatste plaatselijke feest zou zijn zonder de aanwezigheid van vele blanken.

Thuis hadden we er nog niet genoeg van, dus bleven we op tot onze 2 muzikanten bij ons thuis kwamen. Na nog wat napraten over het fantastische feest kropen de Maertens meer dan voldaan in hun bedje. Vlug nog wat proberen te slapen, want morgenochtend moeten we heel vroeg uit de veren...

Babacar, de jongen met de zwarte schoenen met witte strepen, speelt Sabar

op het verjaardagsfeest.

Dansers op het feest.

Zondagochtend moesten we vroeg uit ons nest. Na amper 3 uren geslapen te hebben, zaten we al 'de was' te doen. Nog vlug wat kleren wassen, maar het belangrijkste van allemaal: onze lakens! We konden moeilijk op stage vertrekken met een zwart onderlaken terwijl dat eigenlijk wit moest zijn, vuile overtrekken,... Op zich was het wassen geen probleem, het drogen van al dat linnen daarentegen. Eerst hing de wasdraad vol met kleren van onze bovenburen, geen plaats dus voor onze was. Als we dan uiteindelijk wel wat plaats hadden kwam een hevige wind opsteken die het niet toeliet onze lakens boven uit te hangen. Telkens we het probeerden, viel de wasdraad gewoon om. De tijd begon te dringen en er zat dus maar 1 ding op. Eén iemand bleef beneden om te douchen terwijl de andere boven stond om de paal tegen te houden. Versterkte armspieren kreeg je er wel van. Daarna werd er gewisseld. En dit totdat onze valiezen volledig gemaakt werden/ onze kamer gepoetst was,... Na een uur boven gestaan te hebben in de wind, waren onze lakens eindelijk droog, konden deze ook in de valies en hadden wij een rood kleurtje gekregen van de zon. Nu restte er ons alleen nog het wachten totdat de bus toekwam. Wachten en wachten en wachten...

Oei! Waar blijft die bus. Nog even wachten dus en wachten en wachten. Maar neen geen bus te zien. Na enkele telefoontjes bleek dat de bus enkele problemen had en niet op tijd bij ons ging zijn. Normaal ging de bus ons eerst komen ophalen om zo naar Dakar door te rijden en aan de luchthaven de groep Belgen te verwelkomen. We moesten dus snel snel snel 2 taxi's regelen om naar de grote baan te trekken en daar te wachten tot de bus ging passeren. De tijd begon te dringen. We vreesden er al voor dat de bus nooit op tijd in Dakar ging zijn. Na een dik uur wachten kregen we telefoon dat ze zonder ons vertrokken waren door het tijdsgebrek en dat we dus rechtstreeks naar het vakantiehuis moesten...

Aan de grote weg stonden we dus te wachten. Het was er gloedheet en niemand wist wat of wie er ons zou komen ophalen. Ook Bouba, die met ons mee was en die 'verantwoordelijk' was voor ons, wist nog minder dan ons. We gingen maar schuilen onder een luifel van een winkel want de zon brandde echt. Je kon er zelfs geen minuut zomaar instaan. Na meer dan een uur gewacht te hebben, zonder eten en zonder drinken, stopten plots een stuk of vier auto's op de grote baan, zo'n 10 meter voor onze neus. Heel veel vrouwen stapten uit en kwamen naar ons toe. We zagen eerst niet zo goed wie het waren, maar dat werd ons al snel duidelijk. Fatou, de vrouw van Sidy en mama Khadi waren twee van hen. Ze kwamen ons oppikken. Ook Ousman, de broer van Sidy was erbij en met heel wat proppen en duwen kregen we alles en iedereen in de auto's.

Materiaal dat vanuit België met de container is overgebracht.

Een groots dorpsfeest waarop wij voor de Senegalese televisie mochten zingen

Het schooltje in de brousse.

Avondfeest georganiseerd door het dorp.

Het was wel wat later dan gepland toen we eindelijk konden vertrekken. Dit omdat de bus nog niet helemaal klaar was en dat er nog heel wat in- of opgeladen moest worden. We kregen geen ontbijt en vertrokken dus met zonsopgang. Onze eerste stop was Ile de Pélican. Een eilandengroep waar 's morgens vroeg heel veel pelikanen zitten. We vaarden tussen de eilanden en strandden ook op eentje waar we ons ontbijt kregen. Best wel aangenaam. Na nog wat eilanden gepasseerd te hebben bezochten we ook het grootste bewoonde eiland. Daar kregen we een hele rondleiding en werden we terug naar onze bus gevaren door onze twee bootjes. We werden behoorlijk nat want hoe sneller we vaarden hoe hoger het water spatte. Het frisse water deed wel deugd in zo'n warmte.
De tweede en ook laatste stop was bij de grootste baobab (=apenbroodboom) van heel Afrika. Echt indrukwekkend. Hij is zo groot dat je er zelfs in kan. En dat deden we dus ook, We kropen samen naar binnen en kregen er een korte uitleg. Rond de baobab zaten natuurlijk heel wat verkopers, want het is wel een redelijk toeristische plek. Van één van de verkopers kreeg Miet een vrucht van die baobab om haar te overhalen om toch even te komen kijken naar wat hij allemaal had gemaakt.

Terug naar huis kregen we het middagmaal, brood met een beetje kaas en roze worst. Het zag er niet al te smakelijk uit, maar goed...

Tussen de boottocht in, hielden we even pauze om te ontbijten.

Het grootst bewoonde eiland van de eilandengroep.

De grootste Baobab, zowel van de binnen als de buitenkant.

Daarna reden we door tot we thuis waren. Het werd voor ons een rustige avond. Op een onverwacht moment kregen we telefoon van onze nonkel die bij ons in ons eerste huis woont: 'Tonton Ass'. Hij wist ons te vertellen dat hij ons had zien zingen op televisie tijdens de ceremonie en dat hij apetrots op ons was. Nooit maar ook nooit hadden wij gedacht dat we op de Senegalese televisie zouden komen, maar blijkbaar is dit toch gebeurd.

Maandag was een erg rustige dag. Er was niets speciaals gepland. Enkel de lessen en 's avonds was het BBQ. We moesten na het eten allemaal op het dak blijven zitten want we (de groep) kregen voor het eerst Senegalese thee. Het werd een wel een leutige avond. We begonnen te zingen, van die oude liedjes die iedereen kent en kan mee zingen. We zongen Vlaamse slagers, liedjes vanuit de jeugdbeweging, de 7 sprong, kip op stok,... We leken net wel een groep volwassenen die op kamp waren en zich even wilden uitleven. Ook Bou kon zich niet inhouden en moest dansen. De sfeer zat er duidelijk in...

BBQ-en op het dak.

Zangstonde met thee-moment.

Op dinsdag kregen we alle lessen in de voormiddag, want 's namiddags stond Ile de Gorée op het programma. Het slaveneiland. Met een grote boot vaarden we naar het eiland. Daar kregen we een rondleiding van een gids. We zagen hoe ze de zandschilderijtjes maken en we bezochten ook het slavenhuis. Ja, effectief het huis/ gebouw waar de slaven werden opgesloten vooraleer ze werden uitgevoerd naar anderen landen. Wel een beetje eng om daarin rond te lopen als je weet hoe het er allemaal aan toe is gegaan. Een deur die uitkomt op de zee om zo behoorlijk ongemerkt alle mensen op de boten te kunnen steken. De kleine hokjes waarin ze werden geduwd als ze gestraft werden. De marteltuigen, de kettingen en boeien die werden gebruikt... Jakkes!

We bezochten ook nog kort even de toeristische marktjes en moesten rennen om onze boot niet te missen. Net op het laatste nippertje konden we er nog opspringen...

De boot vanuit Dakar naar het slaveneiland.

Kunst/kunstenaars op het eiland.

Kraampjes waaraan boordevol kettingen, oorringen,.. hangen. Echt mooi!

Het slavenhuis (rechts op foto)

Het slavenhuis

Na het avondmaal was er, zoals elke dag eigenlijk, een 'petite vergaderingske' met iedereen. De volgende dag werd er gepland. Enkelen wilden naar het dierenpark, maar dat zagen wij niet zitten om dat het behoorlijk duur is en dat konden wij niet betalen. We besloten dan om met iedereen die niet naar het dierenpark ging, ons schooltje te gaan bezoeken.

Zo gezegd, zo gedaan, maar in de voormiddag eerst nog de lessen. Met twee taxi's reden we richting Rufisque. Het was vakantie op school, dus was er geen les. Ideaal dus om alles op het gemak te kunnen tonen. We vonden het echt fijn om aan iemand eens te kunnen laten zien wat we er hebben kunnen bereiken. Ze waren erg geïnteresseerd en we konden hen veel bijbrengen. Achteraf hadden we echt het gevoel dat we trots konden zijn en dat het niet slecht was wat we er gedaan hebben.

Foto's van het bezoekje aan onze school

De volgende dag, donderdag dus, gingen we naar Dakar en ook naar Ile de Ngorr. Het enige wat we deden in Dakar was het bezoeken van een mini marktje waar ze stof, sieraden en andere toeristische prullen verkochten. We hadden dit al eens bezocht en was dus niet zo interessant voor ons. 2 Senegalezen hadden gezien dat Jozefien op een stoeltje zat te wachten tot iedereen hun inkopen had gedaan. Omdat de danslerares nog wat inkopen moest doen in de stad, stelden ze voor dat Jozefien haar ging vergezellen. Plots verdween Jozefien samen met enkele Senegalezen en niemand wist naar waar of wanneer ze zouden terugkeren. (Dit omdat de Senegalezen vonden dat niet iedereen dit moest weten) Ook toen we terug in de bus zaten duurde het nog een hele tijd voor ze terug was. Nadien bleek dat ze gewoon was gaan wandelen met Mbengue, onze danslerares, in de binnenstraten van de hoofdstad. En dat ze niets mocht zeggen van de andere senegalezen...

Op de bus kregen we ook ons middagmaal. Een soort wrap met gigantisch veel saus en veel vlees. Niet echt lekker, maar als je honger hebt...

Ile de Ngorr is een visserseilandje die behoorlijk toeristisch is. Het is er erg netjes overal en op verschillende plaatsen op het eiland zag je kunstwerken gemaakt van afval die er gevonden werd. Ook heel indrukwekkende golven konden we daar zien. Bovenop wat rotsen had je een prachtig zicht en klotsten, spetterden de golven geweldig.

Op de terugweg stopten we ook nog even aan Village d'Art wat we ook al voordien bezochten. Erg mooie dingen zijn er te zien, maar toch kan het soms lastig zijn om er als 'toubab' rond te lopen. Geen minuut word je met rust gelaten. 'Kay, kay, viens, viens voir, je vais faire un bon prix pour vous!' of 'Vous habitez dans quelle pay? Belgique? Et vous parlez le Flamend ou le Français? Ah, le Flamend, welkom, welkom, kom kijken, niet duur!'... Niet echt rustgevend dus, maar wel eens de moeite om te zien als je er toch bent.

Ile de Ngorr

De werkende artiesten op Village D'Art.

Na het eten had papa Sidy ons 'bevolen' om vroeg in ons bed te kruipen, want het was al de hele tijd laat geweest en de volgende dag was er het grote slotfeest. Het zou best wel laat kunnen worden. We beloofden hem dat we ons best gingen doen en om 22.00 uur zaten we al op onze kamer, wat een record was. Papa Luc zat nog even bij ons en ook Elage en Babacar waren nog niet weg. Iemand moest van papa Sidy nog thee maken, want ze moesten met de Senegalezen onderling nog vergaderen voor het feest. Er werd een gasfles in onze kamer gebracht, daar gingen ze thee op maken. Ons kamertje werd al snel druk bezocht, want de ene Senegalees na de andere kwam binnen. Ze hadden dus beslist om de vergadering in onze kamer te doen. Enkelen op ons bed, één iemand op een stoel, eentje ook op de grond en nog wat die gewoon recht stonden. Het werd een geratel van je welste. Hier en daar viel er wel iets te begrijpen. Heel het gebeuren duurde enkele uren. Niet allen zij, maar ook wij, alle Maertens, hadden veel plezier. Er werd heel veel gelachen, thee gedronken en ook af en toe een beetje gediscussieerd. Het werd dus weer een heel korte nacht en deze keer was het niet (alleen) onze schuld.

De algemene vergadering in onze kamer.

De stress bij onze lesgevers was al een paar dagen te voelen, maar op vrijdag was het wel overduidelijk. De laatste en ook erg lange lessen die meer herhaling was dan iets anders om te kijken als we het al voldoende konden, want 's avonds moesten we drie keer 'optreden'. Er zou heel veel volk zijn om ons te bewonderen dus moest het gewoon perfect zijn. Op het warmste van de dag gingen we even 't stad in want we moesten nog het één en ander gaan kopen en wat centen gaan wisselen. We gingen op stap met Cheikh Oumar en gingen ook langs bij een vriend van hem die juwelier is. Daar koos Jozefien een armband en een ring uit. We kregen er ook overheerlijke thee. Hij smaakte anders dan de andere theetjes die we ooit al hadden gedronken.

Terug in Petit Mbao moesten we ons op tijd klaar maken want na het eten moesten we onmiddellijk vertrekken. Dat werd ons enkele keren heel erg duidelijk gezegd. Helaas is dit een beetje mislukt. Het eten was niet op tijd klaar en uiteindelijk vertrokken we zeker drie uren later dan gepland. Toen we aankwamen in de wijk waar Sidy zijn familie woont, was er heel veel volk. We moesten eerst naar het huis van de familie. We werden goed in de gaten gehouden en beschermd. We moesten voortmaken en nergens blijven treuzelen. Ook als we onze plekken moesten gaan zoeken om te zitten, moest ook alles heel snel gaan. De meeste Senegalezen waren maar gerust als we allemaal een stoel onder onze kont hadden. Wel een vreemd gevoel gaf dat.

Na wat toespraken en wat optredens was het onze beurt. Eerst moesten we dansen. De sabar-dans na de djembé-dans en dus de djembé-dans voor de sabar-dans. Het publiek vond het alleszins leuk om te zien, want er werd mee gedanst, gezongen, geroepen...

Na de dans mochten we even gaan uitrusten voor we begonnen aan de djembé en de sabar. Ook dat verliep goed. We hebben goed gespeeld, maar er was al niet meer zoveel publiek. We moesten in een kring zitten en alle mensen kwamen rond ons heen staan duwen om er toch maar iets van te kunnen zien. Best wel grappig. Het vreemdste van heel de avond was de 'opkuis'. Direct nadat we klaar waren met spelen moesten we al ons gerief nemen en onmiddellijk op de bus gaan zitten en blijven zitten. Wij wilden liever helpen opruimen en alles terug inladen, maar dat was verboden. Ze waren bang dat ze ons kwijt zouden raken...

Rond 5 uur konden we onder de lakens kruipen en dat deden we ook, maar eerst moesten we nog een beetje overheerlijke 'chakrie' (een dessert op basis van yoghurt, coescoes en soms ook rozijnen) naar binnen spelen!

We trokken onze traditionele kledij aan voor op het groot slotfeest...

Na een deugddoende slaap stond er de zaterdag niet veel op het programma. De groep belgen zouden normaal gezien moeten vertrekken, maar wegens de vulkaan die was uitgebarsten, konden ze niet tot in België vliegen. Dat zorgde voor heel wat problemen. Het geld was op om eten te kopen, ook moest de bus dan langer gehuurd worden terwijl het contract ten einde liep... Gelukkig werd het huis waar we verbleven niet onmiddellijk opnieuw verhuurd. Dat moest dus ook nog enkele dagen extra gehuurd worden. Er moesten dingen geregeld worden om te doen, want gewoon in dat huis zitten wachten tot er wel weer vliegtuigen konden vliegen is ook geen pretje.

Zaterdag was dus een dagje helemaal op het gemak. Wat rusten en vooral niet te veel doen.

Zondag dan. Na de middag kwam het voorstel om naar de zee te gaan. Een heel eind verder waar er een groot stuk strand bij is waar je op je gemak kan zitten. We hadden er niet zoveel zin in en we konden samen met Babacar op stap. Hij had het geregeld met papa Sidy. We zouden zijn zus gaan bezoeken en ook Kora, een vriend van hem die we al een paar keer hadden ontmoet. De taxi die we namen was best wel grappig. We zaten achteraan en konden door het gaatje in de 'vloer' de weg onder ons zien passeren. Ook konden we het binnenwerk van de deur helemaal onderzoeken. Nu weten we ook weer hoe de hendel werkt die ervoor zorgt dat je je deur kan openmaken...

Het was fantastisch om bij Kora op bezoek te gaan. We waren meer dan zomaar welgekomen. Ze vonden het daar allemaal een hele eer dat we er waren. We kregen meteen lekkere 'ananas-frisdrank' aangeboden en voor we vertrokken gaven we de kindjes er ballonnen. Ze glunderden en dat maakte ons helemaal gelukkig.

Samen met Kora bezochten we ook de zus van Babacar. Ze was samen met haar man het wasgoed op aan het plooien. Grappig om te zien. Heel de vloer lag vol met vers gewassen kleren en lakens en de jongste lag er bovenop te slapen.

Ook de auto op de terugweg was wel grappig. Uit de boxen loeide keihard alle bekendste liedjes van Bob Marley. We zongen uit volle borst mee en de chauffeur keek af en toe eens in zijn achteruitkijkspiegel. Echt geen idee waarom... :)

Toen we terug thuis kwamen was de groep nog niet terug. We vernamen wel dat ze niet naar de zee waren met de bus, maar gewoon naar de zee vlak bij ons huis, want de bus wilde niet starten. We gingen hen gaan vergezellen, maar toen we er aan kwamen waren ze net van plan om terug huiswaarts te keren...

We vroegen nog aan papa Sidy als we de volgende dag, maandag dus naar onze school mochten met onze twee papa's. We hadden nog wat materiaal om af te geven en wilden graag, bij wijze van afscheid, onze foto's geven aan iedereen. Na heel duidelijke afspraken in verband met de uren was het voor hem oké en wij waren gelukkig.

De auto waarmee we de stad in trokken om de zus van Babacar en Kora te gaan bezoeken...

Maandagochtend om 8.00 uur stipt zouden we vertrekken en we moesten tegen het middageten terug zijn. We zouden niet in Senegal zitten als we op tijd konden vertrekken.

Meer dan een uur moesten we wachten vooraleer we onze uitstap konden starten. We moesten niet alleen naar ons schooltje, maar ook naar de winkel en naar het internetcafé, want er moest wel het één en ander geregeld worden i.v.m. onze stage in België en voor papa Luc zijn werk.

De eerste stop was de school. Het was fijn om papa Luc aan iedereen te kunnen voorstellen. Ook de kindjes nog eens zien, deed ons deugd. We zongen nog eens in het Nederlands, Frans en Wollof, gaven onze 'milleniumdoelstellingenbal' af en nog wat potloden, slijpers en stiften. Ook hadden we voor iedereen foto's en daar waren ze gelukkig mee...

Niet veel tijd om te treuzelen, want we waren ten eerste veel te laat vertrokken en we moesten nog enkele andere zaken gaan regelen. We hadden nog een afspraak met de tailleur om samen nog wat stofjes te gaan kopen en daarna moesten we nog snel wat kleine inkopen gaan doen en ook dringend naar het internetcafé. Dat laatste was erg belangrijk, want met die stofwolk wisten we dus niet wanneer we precies terug in ons Belgenlandje zouden geraken. Heel wat moest geregeld worden voor onze stage in België en ook papa Luc moest aan wat mensen laten weten dat vergaderen de komende dagen moeilijk zou worden... Het was al snel na 12.00 uur 's middags en we moesten ons dus echt, echt haasten, want we dachten aan de woorden van papa Sidy: 'Tegen de middag thuis!!!!' Toen we thuiskwamen was het al een heel eind na 12.00 uur, maar we waren toch nog net op tijd, want het middageten was net klaar. Dus geen probleem :) Om in die extra dagen toch nog wat bezigheden te hebben, had Sidy het kunnen regelen dat we uitgenodigd waren in het stadhuis van Rufisque. Daar zouden we ook moeten optreden... We gingen er naar toe met de bus en we werden er verwelkomt aan de ingang van het stadhuis door een 'erehaag' Senegalezen met allemaal hetzelfde T-shirt aan. Best wel grappig om te zien en ook behoorlijk indrukwekkend. We mochten met z'n allen helemaal vooraan gaan zitten. Er was veel volk. Na heel wat toespraken van de burgemeester zelf, nog wat andere belangrijke personen, Sidy, Fatou en ook Gudrun en Nicole met de nodige muzikale begeleiding was het onze beurt. Met alle starende blikken en een aantal camera's op ons gericht mochten we daar vooraan in de zaal gaan dansen. Er waren toch wel wat zenuwen te voelen, maar eens we bezig waren, was dat ook snel voorbij. Na de dans kregen we ook allemaal een sabar in onze handen geduwd en ook hier mochten we laten horen wat we hadden geleerd.

Toen dat allemaal voorbij was, moesten we even wachten en alle mannetjes in hun opvallende T-shirt kwamen tussen ons staan om te praten. Wat er verder moest gebeuren wist niemand. We mochten via de zijdeur en de binnenkoer naar buiten om, begeleid door de felle T-shirts, enkele straten verder iets te gaan drinken. Het was het restaurantje waar we al eerder eens op bezoek waren geweest met Sidy, de directeur van ons schooltje toen nog niet helemaal klaar was. Daarbinnen hing er ondertussen een groot scherm en voor het eerst in weken kregen we het nieuws te zien. We zagen enkele keren de indrukwekkende beelden van die beroemde vulkaan en begrepen nu pas wat er precies allemaal aan de hand was. We belandden die dag ook nog in het huis van Sidy zijn familie. Het was fijn om de kindjes nog eens terug te zien en een groot deel van de familie ging daarna met ons mee naar het handbalterrein, waar we moesten aanwezig zijn voor één of ander feest. Ook hiervan wisten we niet het fijne ervan, maar ze hadden het speciaal voor ons georganiseerd, dus moesten we wel van de partij zijn. We liepen de hele avond met de kleine Abdou rond. W hadden er een maand les aan gegeven en het is ook het kleine neefje is van Sidy, dus we kenden hem al goed. Hij had geen energie meer over om zelf rond te lopen of te dansen, was moe en had het koud, dus hebben we er ons maar om bekommerd.

De toespraak van de burgemeester in het stadhuis

Ons optreden in het stadhuis

Op bezoek bij de familie van Sidy

Op weg naar het handbalveld waar veel plaats is om een optreden te geven...

Op dinsdag voormiddag namen we contact op met ons thuisland. Miet belde naar het KHBO om te bevestigen dat ook wij 'vastzaten' en Jozefien met het reisbureau die onze vliegtickets had geregeld. Volgens de super vriendelijke mevrouw moesten wij normaal gezien onze gewone vlucht kunnen nemen, want alles was stilletjes aan weer op gang gekomen. Het was zo geregeld dat de mensen die op die dag een vlucht hadden geboekt ook die vlucht moesten nemen en dat de mensen die al enkele dagen vast zaten de extra plaatsen konden opvullen of mee konden met de extra militaire vluchten. Een beetje in paniek zochten we Sidy op, want als wij die dag nog moesten vertrekken betekende dat dat we ons moesten haasten, want de helft van onze valiezen stonden nog in ons huis... Hij zei dat we rustig moesten blijven en dat alles wel goed zou komen. We konden samen met papa Oumar naar ons huis om heel snel onze valiezen te pakken. Gelukkig stonden die al netjes en bijna helemaal klaar. Hier en daar nog wat bij foefelen en binnen de 10 minuten waren weer weg. Terug in het vakantiehuis moesten we ook daar onze valies klaarmaken. Alles ging zo snel en we wilden nog niet vertrekken. Het zou niet kloppen om voor de groep thuis te zijn... Terwijl we dus een beetje tegen onze zin alles bijeen aan het zoeken waren, kreeg Sidy telefoon om te melden dat ook de hele groep die dag naar de luchthaven moest. Plots begon iedereen door elkaar te lopen en zich op te winden om alles klaar te krijgen. Onmiddellijk na het middageten moesten we met z'n allen op de bus richting Dakar. Ja, echt met z'n allen, ook alle Senegalezen dus. Een mix van gevoelens op de bus. Velen waren blij omdat ze terug naar huis konden, niet omdat ze zich niet hadden geamuseerd, maar de familie die nog thuis was werd soms wel hard gemist en het werk en de school... je weet wel. Wij voelden ook heel wat dingen door ons heen gaan. Een beetje angst, behoorlijk wat verdriet, maar het meest van allemaal onzekerheid. We wilden graag op een mooie manier afscheid kunnen nemen van iedereen en op onze eigen manier en niet zomaar vlug, snel en nog rapper...

De busrit was dus niet zo aangenaam. Van alles wat je voelde mocht je maar weinig laten blijken, want dat vinden de meeste Senegalezen maar niets. Je mag niet triestig zijn, je mag boos zijn, je mag niet verstrooid zijn,...

Aangekomen in Dakar moesten we nog een hele tijd wachten voor we binnen konden in de luchthaven zelf. Na een tijdje mochten we dan aan ingang zelf gaan wachten tot ze onze namen afriepen. Ook binnen moesten we nog een hele tijd wachten, want veel mensen die eigenlijk al dagen daarvoor hadden moeten vertrekken, stonden ook klaar voor de vlucht. Aanschuiven maar. De tijd konden we gelukkig een beetje doden door rond te lopen met Bou, samen te zingen in het Wolof, samen te spelen,...

Na lang wachten waren wij eindelijk aan de beurt. Heel de groep mocht passeren aan de eerste balie om te wachten aan de tweede waar ze hun bagage konden afgeven. Zij waren dus al zeker vertrokken. Het was nog even twijfelen voor Fatou en Bou. Bou mocht zeker mee, maar Fatou niet. Uiteindelijk mocht ze dan toch, ze was erg opgelucht, want thuis wachtte Fanta (dochter van Sidy en Fatou) al heel lang op haar. Ook papa Luc mocht langs de eerst balie en kon dus samen vertrekken met de groep. Wij moesten nog even wachten. Bou begreep het niet. Hij wilde dat ook wij samen met hen meekonden naar huis. Hij kroop onder zo'n 'afbakenlint' en riep: 'Fien, Miet, kom, kom, eronder!!!'

Ze beloofden ons aan de balie dat wij zeker ook die dag naar huis konden, we moesten gewoon nog even wachten, want de kans zat er in dat er nog enkele mensen zouden toekomen die al langer wachtten om te vertrekken... Hetgeen ons verteld was over wie welke vlucht kon nemen, klopte dus niet. Ze namen de mensen die al langer aan het wachten waren voor.

De groep gaf hun bagage af en kon afscheid gaan nemen van alle Senegalezen terwijl wij maar stonden te wachten... wachten, wachten, wachten. Bou stond niet meer bij ons, dus werd het wachten een beetje saai. We begonnen opnieuw wat te zingen en de kerel aan de balie schrok er een beetje van. Zo zijn we met hem beginnen babbelen. Een plezante vent.

Uiteindelijk kregen we het nieuws dat we toch niet konden vertrekken en dat we de volgende dag terug moesten keren...

Onderweg terug naar buiten kwamen we de groep tegen. Ze kwamen terug binnen en zo namen we afscheid van hen. Troostende woorden en knuffels kwamen goed van pas.

Toen we buiten kwamen was het even zoeken, maar behoorlijk snel zagen we de bekende gezichten terug. Samen met alle Senegalezen en Ellen en Selena (die nog een maand te gaan hadden) keerden we terug richting parking waar de bus geparkeerd stond.

Met heel wat onzekerheid stapten we op de bus en reden we terug naar Petit Mbao. Konden we nu de volgende dag vertrekken of zouden we weer naar de luchthaven gaan voor niets? Konden we dan wel deftig afscheid nemen van iedereen of zouden we weer binnenstappen in de luchthaven zonder zeker te zijn als we nog naar buiten komen of niet... We kunnen jullie het verzekeren, geen pretje!

Groepsfoto

In het grote vakantiehuis aangekomen zijn we maar beginnen opruimen. Alle bedden helpen afbreken, overal vegen, bedden naar beneden brengen, djembés uit onze kamer halen en naar beneden brengen, ook alle matrassen en de sabars...

Plots kreeg papa Oumar telefoon van Sidy, die was niet in het huis, maar hij wou Miet spreken. Een beetje geschrokken luisterde ze naar wat voor nieuws hij had. We konden het niet geloven. Papa Luc was terug onderweg. Ja, inderdaad onderweg naar ons. Richting Petit Mboa, richting ons vakantiehuis. Sidy had zelf ook niet meer uitleg dan dat. Het was ondertussen na 22.00 uur en Miet moest haar mama wakker bellen (want in België was het ondertussen al 00.00 uur) om uit te leggen dat ze papa Luc de volgende dag dus niet thuis hoefden te verwachten.

Toen papa Luc arriveerde kregen we het hele verhaal te horen. De groep was dus met de extra militaire vlucht naar huis vertrokken. Pieter de Krem had daarvoor gezorgd en vanuit België waren 6 journalisten meegekomen met dat vliegtuig. Die 6 journalisten moesten ook weer mee naar huis, dus waren er 6 plaatsen minder dan voorzien. Dat was niet gecommuniceerd naar de luchthaven in Dakar. Met andere woorden, er waren 6 mensen die geen plek zouden hebben om te zitten. Vlak voor de groep samen met papa Luc op de bus ging stappen om naar het vliegtuig te gaan, hielden ze papa Luc tegen. Omdat zijn vlucht die hij normaal zou nemen enkele dagen later zou zijn dan die van alle andere mensen, kozen ze hem uit om nog even te blijven. Ze zeiden dat hij de luchthaven moest verlaten, maar hij was helemaal alleen en kon niemand bereiken, want zijn gsm had hij thuis gelaten. Gelukkig kon hij dan samen met één van de personeelsleden van de luchthaven nog net op tijd Gudrun strikken om te vragen als die wou bellen naar Sidy om heel de situatie uit te leggen en om te vragen waar hij nu naar toe moest. Een eindje later zat papa Luc dus buiten aan de deur van de luchthaven. Meer dan een uur zat hij daar te wachten op iemand die hem zou komen ophalen, maar wie die 'iemand' was, wist hij niet...

Uiteindelijk stapte hij dan 's nachts samen met Bouba uit de taxi voor de deur van het vakantiehuis.

Zo waren alle Maertens dus weer bij elkaar... :)

Die nacht gingen we allemaal nog op zoek naar een overgebleven matras om toch enkele uren te kunnen slapen...

Na enkele uurtjes ruimden we de rest van het huis helemaal op. Onze matrassen weg en overal dweilen. Als alles netjes was, hadden we niet echt meer iets te doen. Samen met Cheikh Oumar, die één van de twee Senegalezen was die nog bij ons waren, gingen we wandelen. We gingen naar de zee en wandelden daar een heel eind langs de kustlijn. Niet altijd even proper. Hier en daar vissen of stukken ervan. Koppen, staarten, ingewanden of graten. Ook heel wat afval en zelfs een afgehakt pootje van een geitje... Echt vies! Jozefien kreeg plots telefoon van de vriendelijke mevrouw van het reisbureau om te zeggen dat we onmiddellijk naar de luchthaven moesten. Dat het niet normaal was dat de dag ervoor niet vertrokken waren en dat we vandaag zeker op de vlucht moesten geraken. Alweer een beetje in paniek belden we naar Sidy om dit alles te melden en hij sprak de woorden: 'Blijf kalm, ik zal alles regelen, alles komt goed!' We keerden dan maar terug naar het huis waar we wachtten tot Sidy er was. Het duurde lang en het was saai. Er was geen elektriciteit dus onze computer boven halen had geen zin. Ook onze gsm opladen was niet mogelijk, maar eigenlijk wel nodig om bereikbaar te blijven voor de tijd die er ons nog restte. Gelukkig hadden we een klein zonnepaneeltje om een gsm op te laden en dus ging Miet maar even boven op het dak zitten. Het werkte perfect en binnen de 20 minuten was het klusje geklaard. We deden ook een dutje gewoon op de grond om de tijd wat sneller te laten passeren. Als middagmaal kregen we de rest van de soep van de dag ervoor, wat stokbrood en wat ei... Toen Sidy thuis kwam vertrokken we opnieuw met de bus naar 'Leopold Sedar Senghor International Airport'. Binnen in de luchthaven zagen we meteen heel wat bekende gezichten. Mensen waarmee we de dag voordien in de lange wachtrij stonden, waren ook weer paraat. Na meer dan een uur wachten vertelden ze ons dat we niet mee konden met de vlucht en dat we 's avonds moesten terugkomen. Het was allemaal behoorlijk onduidelijk. Eerst was er een extra vlucht ingeschakeld en een half uur later was die dan toch weer afgelast... Het was ondertussen na 16.00 uur en om 21.00 uur moesten we er terug zijn. Geen tijd genoeg om iets deftigs te kunnen doen, maar wel echt lang om zomaar te zitten wachten. Papa Oumar moest tot onze grote spijt mee met Sidy om heel wat dingen te regelen en om de bus weer terug te brengen, dus moest iemand anders bij ons blijven. We namen afscheid van Ellen en Selena en Cheikh Oumar, Babacar, Elage, Falou en alle anderen. Bouba bleef bij ons en om de tijd te verdrijven gingen we wat wandelen. Ook zochten we iets om te eten, want honger begonnen we wel te krijgen. Na ons buikje gevuld te hebben, keerden we op het gemak terug. Nog enkele telefoontjes naar mensen die we absoluut nog moesten horen voor we vertrokken... En dan maar wachten, wachten tot Sidy toekwam aan de luchthaven. Papa Oumar had beloofd om op tijd terug te zijn, maar de tijd begon te dringen. We zouden en we moesten hem nog zien. We konden toch niet zomaar vertrekken zonder hem nog even te zien, zonder nog even met hem te praten, zonder nog even bij hem te zijn... Hij was drie maanden lang onze papa. Onze papa die gigantisch zijn best heeft gedaan voor ons. Wij waren/zijn z'n dochters waar hij echt super hard zijn best heeft voor gedaan. Hij deed er alles aan opdat alles perfect zou verlopen en daar is hij volgens ons zeker en vast in geslaagd! Ook hem belden we nog even op en hij was onderweg, hij zou er zeker op tijd zijn en dat stelde ons een beetje gerust. Als iedereen was aangekomen die er moest zijn, konden we naar binnen. Daar stond een ellenlange rij voor de balie. Uiteindelijk hebben we meer dan 4 uur moeten aanschuiven om tot aan de eerste balie te komen. Het was opnieuw dezelfde kerel en hij herkende ons. We mochten door naar de tweede balie. Dat betekende dus dat we zeker waren van onze vlucht. Althans, dat was toch wat wij dachten. Aan de tweede balie gekomen, kregen we te horen dat we niet op de lijst stonden. Dat kon helemaal niet. Vanuit Brussel hadden ze gebeld om ervoor te zorgen dat we erop stonden. Ook Sidy had daarvoor gebeld en dan hadden ze zelf nog eens gebeld naar papa Oumar om te zeggen wanneer er precies moesten zijn en om onze namen nog eens te vragen... De verantwoordelijke van Brussels Airlines kwam een kijkje nemen, hij keek naar ons en zei: 'Aha, les Maertens!' Hij herkende ons en papa Luc van de dag ervoor. Ook hij wist dat we op de lijst moesten staan, dus ging hij dat nog eens controleren. Positief antwoord, dus onze bagage mocht aan boord. Ondertussen was het bijna 01.00 uur en onze vlucht moest om 01.00 uur vertrekken. Tijdens onze wachttijd waren we nog enkele keren naar buiten gegaan om nog wat te praten met papa Oumar en de anderen. We gingen in duo's; de papa's eerst en dan wij... en dat een stuk of 3 keer. Als onze bagage dus eindelijk weg was, moesten we nog aanschuiven aan de douane voor een stempel in ons paspoort. Anders konden we het land niet zomaar uit. Er stonden zeker 150 mensen voor, maar de tijd was aan het dringen voor ons. We konden die niet zomaar voorsteken, dus begonnen we aan te schuiven. Sidy was op zoek naar iemand die hij kende en plots riep hij hen bij ons. We moesten ons paspoort aan hem geven en hem volgen. Binnen de minuut waren we de douane gepasseerd zonder te moeten wachten of aan te schuiven en ja, we hadden een stempel in ons paspoort. Goed doorstappen was de boodschap en dan aanschuiven om op de bus te kunnen stappen. Alles ging een beetje vanzelf. Opstappen op de bus en een paar meter verder er weer af. De trap op en het vliegtuig in. We zaten alle vier verspreid over het vliegtuig, maar op dat moment kon het ons niet echt schelen. Nu pas waren we zeker dat we thuis zouden geraken. We konden pas om 03.00 uur vertrekken in plaats van 2 uur vroeger zoals gepland was. Wat er in ons omging, is veel te veel om op te noemen. Na 6 uur vliegen landden we in Brussel. Het was rond 09.00 uur en koud. Echt koud. 6° C. Onze kleren die we aanhadden beschermde ons daar niet tegen, maar we moesten zo snel mogelijk uit het vliegtuig om de bagage te gaan zoeken, want we hadden ook een paar djembés meegebracht. Snel doorstappen was de boodschap en dat warmde ons toch een mini beetje op. Wat wachten en als we alles verzameld hadden, zochten we met z'n vieren de weg naar papa Geert, mama Christine, Sander en Benjamin. Die vonden we heel vlot en het weerzien was wel emotioneel.

Dat was het... ons Senegal-avontuur. Het zat erop. Ook al beseften we het nog niet of wilden we het nog niet onmiddellijk beseffen.

Omdat de Laatste dagen nogal hectisch verlopen waren, hebben wij er jammer genoeg niet echt aan gedacht om nog foto's te nemen...

Onze blog is nog niet af

2010-05-05T13:52:00.000-07:00

Beste lezers,

Zoals jullie waarschijnlijk al hebben gezien, is er nog steeds geen nieuw verslag op onze blog geplaatst. Ik veronderstel dat jullie nog nieuwsgierig zijn naar hoe onze laatste weken daar verlopen zijn, hoe goed we zijn thuisgekomen en hoe het ondertussen met ons gaat in het kleine Belgenlandje.
Helaas moet ik jullie vertellen dat Miet en ik tot over ons oren in het werk zitten. De Thuisstage kwam er heel snel aan. Maar we beloven dat we van zodra onze stage achter de rug is een prachtig verslag zullen neerpennen. 18 mei zit onze Stage er definitief op, dus neem alvast een kijkje de vanaf 20 mei.

Hopelijk tot binnenkort!

Veel liefs Jozefien en Miet

Onze laatste werkweek

2010-04-03T06:13:00.001-07:00

Na een hele dag hard gewerkt te hebben zochten we zondagnacht ons bed op. Helaas pindakaas. We hadden gehoopt op een rustige nacht, maar dit is helaas wat mislukt. Toen we de laatste plaspauze hielden kwamen plots liters vies wc-water naar boven uit het putje van de douche. Bijna heel de badkamer liep onder en we vreesden dat ook onze kamer er moest aan geloven, maar dat konden we nog net op tijd tegenhouden. We ontdekten daarbij dat kakkerlakken zwemmen niet zo fijn vinden. We zagen de ene na de anderen haastig door onze badkamer crossen op zoek naar een veilig plekje om te overleven. Een gleuf naast de deur werd hun schuilplaats. Na wat koteren in het putje liep het stil maar zeker weer weg. De geur daarentegen, hield vol en bleef voor de rest van de nacht hangen. Onze eerste nacht van de week werd dus maar een hele korte.

Maandag op school werden we vergezeld door Ellen en Selena (de 2 andere belgjes) die geen les hadden omdat er testen werden afgenomen op hun school. Ellen knutselde samen met de kindjes van ‘le grand section’ een kindje om onder onze fruit- en groetenmand te hangen en Selena assisteerde haar en gaf ook wat Franse les aan de oudsten.

Alle handjes die we in het weekend hadden vernist en uitgeknipt hebben we op de muur gekleefd. Meer dan 100 in totaal. Omdat wij met de kleinsten nog geen echte sportactiviteit hadden kunnen doen, besloten we om een omloop in elkaar te steken en die na de speeltijd met alle kinderen door te lopen. Springen, rollen, konijnensprong, kruipen, zigzaglopen, nog eens kruipen en nog eens springen. De kinderen vonden het fantastisch en de juffen waren ook echt enthousiast. Ze stelden heel wat vragen over de activiteit en andere turn- of sportactiviteiten die wij geven in België. Ze vertelden ons dat ze dat graag ook zelf eens zouden geven omdat zij, maar ook de kinderen het echt fijn vinden. Ook merken ze dat de kinderen er zeker deugd van hebben. Uiteindelijk sloten we de dag af met het geven van een muzikale activiteit.

’s Namiddags bleven we op school om daar nog wat te kunnen werken. Nijlpaard en schildpad ophangen, tekeningen schilderen, Ellen haar kindje vernissen, … wat nog niet klaar was, werkten we ’s avonds af. Sidy uit België, Fatou (zijn vrouw) en Bou (zijn zoontje) zijn ’s avonds bij ons komen eten. Een wat praten, een ‘petite vergaderingske’ en dan weer aan het werk. Een filmpje maken van alle foto’s en weer vernissen, knippen, tekenen,… Tegen de vroege uurtjes was alles ongeveer klaar en konden we eindelijk in ons bed kruipen. We voelden ons een beetje zoals thuis in België, waar we ook af en toe eens een nachtje, of toch een stuk ervan, moeten doorwerken.

Voor geen meter uitgeslapen stonden we enkele uren later terug op, om de voorlaatste dag naar school te gaan. We kregen even tussen de lessen door een korte evaluatie en na de speeltijd starten we met het bekijken van het filmpje. Samen met de kindjes genoten we ervan om eventjes rustig en op ons gemak te kunnen zitten kijken. We werkten weer met kleine groepjes en de andere kinderen kregen ondertussen de opdracht om hun mama of papa, broer of zus te tekenen.

’s Namiddags was er dan de grote evaluatie met Sidy, onze directeur. Hij had enkele vragen voorbereid waar wij moesten op antwoorden en ook vertelde hij telkens wat hij dacht of gemerkt had. Wat waren jullie doelen? Wat wilden jullie bereiken? Wat wilden jullie leren? Hoe was de relatie met de juffen? Hoe was het contact met de kinderen? Welke tips of andere dingen willen jullie onze school nog meegeven? Het was niet altijd even eenvoudig om er op te antwoorden, maar toch deden we ons best. We praatten ook nog eens over het slaan, verbranden en boven de put hangen. We zijn er van overtuigd dat ze er niet helemaal mee zullen stoppen, maar we hopen dat het toch voor een groot stuk zal verminderen. Sidy beloofde niets, maar zei wel dat hij er eens zou over praten met de juffen.

Thuis aangekomen zijn we onmiddellijk in ons bed gekropen. Rond 20.30 uur opstaan om wat te eten en alles klaar te leggen voor de volgende dag en daarna weer het bed in. We konden het wel gebruiken. Niet dat we uitgeslapen waren, maar toch stonden we weer fris en monter op om er volledig voor te gaan op onze laatste dag. Op weg naar school kregen we in de auto plots wat zenuwen. Onze laatste dag… het was allemaal zo snel gegaan en eigenlijk konden en wilden we het niet echt geloven. We gaven nog wat les aan de kleintjes, bliezen bellen, namen klasfoto’s en deelden ons afscheidscadeautjes uit. We hadden een feest verwacht met muziek en wat gedans wat Sidy had ons dat beloofd. Helaas is daar niets van in huis gekomen. Dat vonden we ontzettend jammer want we hadden niet echt het gevoel dat we op een goeie manier afscheid hadden kunnen nemen. Heel wat kindjes kwamen ons bedanken voor wat we voor hen hebben gedaan. De voetbal, de liedjes, de spelletjes, het knutselen, het vele lachen samen,… ze waren ons echt dankbaar en de manier waarop ze het ons kwamen zeggen was ontroerend. De kleuters kwamen nog even tegen je aanleunen, je hand vasthouden, nog eens ‘toubab’ zeggen, vragen om hun ballon los te maken of hun lolly open te maken en als ze durfden nog hele zinnen in het Wolof tegen ons ratelen. Ook de kinderen van het lager hadden nood aan nog wat aandacht. Een liedje komen zingen, ons bedanken, nog eens zwaaien, ... nu weten we het zeker, we zien ze graag en we zullen zo hard missen. Daar zijn we van overtuigd.

’s Middags zochten we onze kamer weer op om een tukje te doen. Op het gemak een beetje rusten, wat nadenken en uiteindelijk in slaap vallen.

Donderdag en vrijdag hielden we uit miserie maar 2 was-, plas-, slaap-, poets- en rustdagen. We werden aan ons lot overgelaten en meer dan de helft van de dag zaten we alleen thuis. Dat vonden we niet echt fijn, want we hadden onze vakantiedagen toch echt wel verdiend en wat anders voorgesteld…

Morgen vertrekken we op stage met de groep Belgen die toekomen. Het zal wel een beetje vreemd zijn in het begin. Plots met zoveel toubabs. Moeten opletten met wat je allemaal zegt, doet of denkt… we zien wel wat het geeft.

We hebben geen idee als we tijdens de 2 komende weken even de tijd zullen hebben om op internet te gaan, dus ook geen idee als er een verslag van tussenin zal komen. Dus zowel voor jullie als voor ons zal het een verrassing worden.

Hou jullie goed, rust wat uit, geniet en leef! Tot binnenkort!

En zo blijven onze weken vliegen

2010-03-28T05:42:00.000-07:00

Vorige week vrijdag vertelde de leerkracht van moyenne section over andere scholen in Rufisque. Ze vertelde ons dat de les thema’s bepaald worden door de minister, maar dat de scholen hun eigen manier van lesgeven mogen bepalen. Zo had ze het ook over één bepaalde school ‘l’école municipal’. In deze school werken ze in hoeken. Zo hebben ze een aparte hoek om manuele activiteiten te geven, matten waar de kinderen kunnen op uitrusten, een groot bord om langage en graphisme te geven, een aantrekkelijke speelplaats waar de kinderen echt kunnen spelen,… Dit leek ons natuurlijk heel interessant om eens te gaan bezoeken. We spraken onze directeur aan maakten een afspraak om maandag naar deze school te gaan.

Het weekend verliep heel rustig. Na een drukke week genoten we even van ons nieuwe huis en de dagdagelijkse activiteiten. Zondag in de late namiddag besloten we een strandwandeling te maken. Het was fijn om even met onze voeten in het koude water te kunnen staan. We genoten van de frisse zeelucht en gingen nadien weer richting ons nieuwe huis…

Maandag voor de speeltijd zijn we onmiddellijk gestart met het knutselen van schuddoosjes. In het weekend werd al heel wat voorbereidend werk gedaan omdat we wisten dat we samen met Sidy op uitstap gingen. Eigenlijk was het de bedoeling dat deze activiteit na de speeltijd zou gegeven worden, maar de juffen hadden liever dat wij er al mee startten voor de speeltijd. Na de speeltijd kwam Sidy onze directeur ons halen. We gingen samen op pad en bezochten ‘l’école municipal’. De eerste indruk was overweldigend. De speelplaats was een grote zandbak met een klimrek, een glijbaan , grote schommels en schommelstoelen. Ook was er een plaats voorzien met banken. Echt fijn om te zien als je het gewoon bent om op een speelplaats te kijken waar helemaal geen spelmateriaal is en waar er onvoldoende vierkante meters zijn om 165 kinderen op te laten spelen.

Na het bewonderen van de speelplaats stonden we te popelen om de klassen te bezoeken. De eerste klas waar we een kijkje namen was grande section (=3^de kleuter). Onmiddellijk viel ons op dat er niet één juf aanwezig was in de klas. Er stonden maar liefst 3 juffen in de klas te werken. Wat behoorlijk veel is en bij ons in België zelf helemaal niet kan. Het aantal kinderen in de klassen ligt wel hoog. De limiet is 40 kinderen per klas. Het 2^de wat opviel waren de groepen. Elke klas is opgesplitst in 4 groepen. Ongeveer 10 kinderen per groep. Elke groep draagt de naam van een dier. De kinderen blijven in dezelfde groepen gedurende hun kleutertijd. Dit is een pure praktische indeling omdat hun dagverloop verdeeld is in vakken en elke groep zo aan de beurt kan komen voor een bepaald vak. Ook zijn de klassen mooi versierd met knutselwerkjes van de kinderen, echt fijn om te zien. Ook bij de moyenne section (=2^de kleuter) en de petite section (=eerste kleuter) waren onze indrukken ongeveer hetzelfde. Bij de Petit section hadden ze zelfs driewielers voor de kinderen.

Ondanks het feit dat de klassen al veel groter waren, er knutselmateriaal aanwezig was, er geprobeerd wordt om hoeken te vormen,… kan je het nog steeds niet vergelijken met onze scholen in België. Het is en blijft een hele grote kloof.

In de namiddag genoten we van een heerlijk middagdutje van 2 uren, daarna hebben we samen onze vuile was gedaan. Man man man, wat een werk. Onze kleren beginnen hier op te stapelen, want veel tijd om de was te doen hebben we hier niet. De kindjes die hier vaak langs komen, waren met ons aan het lachen toen we ons groot laken probeerden uit te wassen. Handig is dit niet, gelukkig hielp de oudste ons een handje en verliep alles veel vlotter. Nadien gaven we haar een drankje voor het vele werk. Nadat alles bijna klaar was kwam de buschauffeur van onze school even op bezoek. Hij brengt de kindjes van de overburen elke avond naar huis. Uiteindelijk gingen alle kindjes naar huis en vertrok de chauffeur weer richting school en begonnen wij weer te werken. We vernisten alle werkjes, we knipten de handjes uit,… Ziezo ons werk voor vandaag zat er bijna op, of dit dachten we toch. We waren helemaal vergeten om nog een activiteit voor dinsdag voor te bereiden. Na het avond eten schoten we dus in actie en tekenden 33 omabrillen op stevig gekleurd papier. Tegen de vroege ochtend zochten we uiteindelijk ons bed op en sliepen we als 2 prinsesjes samen in een hemelbed. Het werd een korte nacht, want enkele uren later stonden we weer paraat om naar school te vertrekken. Terwijl Adia (de ene juf van de klas) verder werkte aan de schuddoosjes begonnen wij elk met een paar kindjes te prikken. Bij sommigen lukte het heel goed, anderen hadden maar na een kwartier door dat ze op de lijn moesten prikken en nog anderen hadden gewoon niet genoeg kracht om hun priknaald door het papier te krijgen.

In elke klas hing nu één of meerdere grote werken die we samen met de kindjes hadden gemaakt, behalve bij Bintou (juf van de moyenne section). We hadden nog wat karton over en vroegen haar wat ze graag had gewild in haar klas. Ze stelde voor om iets te doen rond het thema, de familie. Dit leek ons echter een beetje te moeilijk. Dieren vond ze ook best wel leuk. We wisten dus weer wat te doen dinsdag middag. We zochten enkele leuke prentjes van wat dieren en gingen aan de slag. Uiteindelijk werd het een reuze schildpad en een grappig nijlpaard.

Met onze 2 huisdieren gingen we woensdag dan richting school. met de Petit section werkten we alle werkjes af. De kindjes die afwezig waren geweest kregen zo de kans om wat in te halen en Jozefien liet Miet even in de steek om samen met de kindjes van de moyenne section en schildpad te gaan stempelen. Voor er gestart werd met het stempelen van de schildpad vertelde Sidy ons dat er 2 straten verder een hele oude schildpad woont. Hij vroeg ons als we die eens wilden zien en wij vroegen ons meteen af of het niet mogelijk zou zijn om met de kinderen te gaan kijken. Zo gedacht, zo gedaan. Best wel grappig eindelijk, Sidy en 40 blauwe schortjes liepen even later over straat richting schildpad. Terug op school werd er meteen gestart met stempelen. Het resultaat was prachtig. We kregen zelfs Sidy zo ver om ook wat te knutselen. Hij was trots op het oog dat hij wit had mogen stempelen. Zoals gewoonlijk werd er woensdag ook een beetje gevoetbald. ’s Namiddags gingen we een hele middag met papa op stap. Een hele boel inkopen werden gedaan en heel wat kilometers werden afgelegd. Moe maar tevreden kwamen we ’s avonds thuis. Nog wat werken en dan het bed in…

Donderdag werden de rollen omgedraaid, Miet ging even een nijlpaard gaan stempelen met de klas van Bintou terwijl Jozefien haar mannetje stond bij de kleintjes. Na de speeltijd bezochten we nog een andere school. een gigantisch gebouw met heel wat klassen. Van kleuter tot en met secundair. De directeur was blij ons op bezoek te hebben en ook alle kleuterjuffen waren echt vriendelijk en geïnteresseerd. We vertelden hen wat we hier uitspoken en hoe het eraan toe gaat in België. Na ons bezoek zaten we nog even bij de directeur in zijn bureau. Na een tijdje praten over de school hadden we het over uitwisselingen. Hij vond dat wij, als we terug waren in België, een school moesten zoeken die kon samenwerken met zijn school. hij was echt enthousiast en was er van overtuigd dat dit kan werken. Ondertussen werd er op onze school hard gewerkt. We hadden gevraagd aan onze juffen als ze het zagen zitten om nog wat handjes te stempelen om de muur nog verder te versieren. We hadden al het materiaal klaargezet en zo konden ze aan de slag. Toen we terug op school aankwamen mochten we echt trots zijn op hen. Ze waren nog volop aan het werk, alle twee. Dit hadden we niet verwacht. We namen de handjes mee naar huis en vernisten de hele boel. Even laten drogen en dan weer aan de slag. Knippen, knippen en nog eens knippen…

Ook vrijdag werden er nog handjes gestempeld. De juffen verrasten ons echt. Ze hadden niet alleen alle kinderen hun handjes heel mooi afgedrukt. Ook hun eigen handen hadden ze gestempeld. En niet zomaar… elk op hun eigen manier hadden ze eerst hun hand geschilderd met verschillende kleuren. We waren echt heel erg verrast toen we de resultaten te zien kregen. Niet alleen verrast, ook stiekem wel behoorlijk trots. Tot een gat in de nacht hebben we vrijdag nog vernist en geknipt. In totaal hebben we er nu al meer dan 100. Het ophangen zal nog een grote klus worden, maar we zien het helemaal zitten. Als dat klaar is zijn alle klassen zo goed als klaar. Wat decoreren betreft toch. Er is en zal altijd nog een hele boel werk aan de winkel zijn. Ik denk maar aan de stoelen en banken die af en toe doorzakken of kraken of vol gevaarlijke bramen hangen, uitstekende nagels…

En zoals elke week komen we nu weer aan het einde van ons verslag. Heel kort maar wel het moeilijkste van al. Bij deze houden we het voor een keertje kort.

Tot volgende week!!!!

week 9

2010-03-20T09:33:00.000-07:00

Een heel ongewone week. Of toch het tweede deel ervan. Het weekend verliep goed en zoals gepland. Zaterdag bezochten we samen met de andere 2 Belgen en papa, Touba. We gingen overal waar toegelaten was, binnen kijken, namen foto’s en gingen ’s middags bij papa thuis eten. Na het eten een kort middagdutje, een theetje en daarna terug richting Rufisque. Onderweg stopten we nog even aan de allereerste moskee van Seringe Touba.

Zondag werd een hele dag werken. Voorbereiden van lessen, verslagen typen, foto’s zoeken, enzovoort…
We dachten van een normale week te hebben op school. helaas pindakaas. Alles verliep net iets anders…
Maandag hebben we ons record verbroken. Alle 33 kleuters en peuters van onze klas hebben we tegelijkertijd aan het werk gekregen. Een tekening van nijntje met zijn mama en papa werd met potlood ingekleurd. Sommige kinderen verbaasden ons echt met het resultaat. De meesten kleurden maar wat en keken ondertussen een beetje rond, maar er waren ook enkele kleuters die heel netjes binnen de lijntjes probeerden te kleuren. Leuk om te zien.

We vonden dat het ook dringend tijd werd om de kinderen te leren prikken. Dat werd een activiteit voor dinsdag. De kinderen kregen een blaadje waar ze gewoon overal mochten in prikken. En als ze niet aan het prikken waren, mochten ze uittesten wat ze allemaal konden doen met wasco’s. Er werd gekrast, gekleurd en geprikt, weer met 33 tegelijkertijd.

Woensdag dan. We hadden al een hele tijd uitgekeken naar woensdag. Want… woensdag, voetbaldag hé. Helaas werd het geen voetbaldag voor Jozefien. Met buikproblemen bleef ze thuis in bed liggen. Na de les ‘langage’ en de les ‘psychomotricité’ was het zover. Eerst met de kindjes van CI (eerste en tweede leerjaar) en na de speeltijd dan met de kinderen van CP en CE1 (derde tot en met zesde leerjaar). Het was gigantisch warm, maar wel echt fijn om op straat met de kindjes te spelen. Een heleboel supporters kwamen kijken, er werd gezongen en geroepen, veel ballen werden tegengehouden, maar er werden ook een paar goals gemaakt.

Thuisgekomen ’s middags werden de zieken bezocht en verzorgd. We kregen van papa ook de opdracht om onze valiezen te maken. De hele dag was het er thuis al luid aan toegegaan. De eigenares van ons huis was gearriveerd in het weekend. Ze woont normaal gezien in Marseille, maar komt voor een maand terug naar hier. We weten niet precies wat het probleem is, maar wat we wel weten is dat ze niet gelukkig is met 4 toubabs in haar huis. Papa zei dat we zo snel mogelijk weg moesten . Stiekem en zo snel mogelijk al ons gerief samen zoeken en inpakken was dus de boodschap. We voelden ons echt als vluchtelingen. Papa ging ondertussen nog wat regelen voor het nieuwe huis dat hij ondertussen al had gevonden. Na het avondeten werd de auto volgeladen om richting het nieuwe huis te trekken. Eén van ons ging mee met papa en de chauffeur. We bleven nog met 3 achter en gingen nog even op ons dakterras zitten. Plots zagen we onze auto de straat terug inrijden, met alle matrassen er nog steeds bovenop gebonden . We mochten alles weer uitladen, want blijkbaar konden we toch niet in het huis. Papa had 3 keer afgesproken met een persoon om alles te regelen en alles was zogezegd in orde. Toen ze daar toekwamen met al het gerief zei die persoon dat we er niet in konden wonen omdat hij nog niet had gepraat met de baas…
Alles terug uitladen dus en nog een nachtje op onze tanden bijten. Het was helemaal niet plezant. Ellen en Jozefien ziek, papa doodmoe van het zoeken naar een nieuw huis voor ons en iedereen gekraakt van het maken van valiezen en laden en lossen van de auto…

Donderdag konden we onmogelijk les gaan geven. We hadden niets kunnen voorbereiden en waren doodop. Een beetje uitslapen en dan weer aan het werk. Papa haalde opnieuw zijn superkrachten boven en tegen ’s middags had hij een nieuw huis gevonden. Samen met de hulp van Mara (een kindje die mee was met ons naar Touba en die toevallig bij ons op bezoek was) kon de grote verhuis beginnen. Een groot huis waarvan het gelijkvloers voor ons is. Op de verdiepingen boven ons wonen gezinnen met kindjes die graag naar ons zwaaien. We wonen ook schuin tegenover de kindjes die altijd met ons meegaan met de auto naar school . Gemakkelijk is dat…
Vrijdag weer een zo goed als normale dag op school. Samen met de kindjes stempelden we een grote auto in karton en elk kindje mocht ook een afdruk maken van zijn of haar hand. Ze vonden het fijn om te doen, maar vonden het in het begin toch een beetje vreemd, een beetje wennen.

’s Namiddags bleven we nog eens op school en samen met Sidy werkten we aan ons portfolio. Er is nog heel wat werk, maar we blijven gaan.
Zonder passer is het moeilijk om onze week af te ronden, dus maakte Ellen een zotte tekening met haar passer. Niet mis!
Vanuit ons nieuwe huis wensen we jullie veel warme, gezellige en liefdevolle dagen toe. Tot binnenkort!

week 8

2010-03-14T09:02:00.000-07:00

Met een beetje pijn in het hart startten we de week. Het zou een zware week worden, dat wisten we op voorhand.

Maandag hebben we keihard gewerkt op school. We hebben onze juf, Aïssatou, getoond dat het mogelijk is om met meer dan 2 kindjes tegelijk te werken. Toen we begonnen met onze activiteit (een tekening in het thema fruit en groenten inkleuren en daarbij ook een oefening op het tekenen van krulletjes) zei ze dat we maximum met 6 kindjes tegelijk mochten werken. Dat was al meer dan genoeg. We zeiden dat het goed was, maar stiekem bleven we maar doorgaan. We staken telkens een kindje meer aan het werk, we liepen rond, hielpen even waar nodig en staken nog meer kindjes in het werk. Uiteindelijk waren 27 van de 42 kindjes op het zelfde moment aan het werk. Een echt record hier. Met het zweet op ons voorhoofd en een lach op ons gezicht kon iedereen zien dat we echt trots waren. Onze juf was positief verrast en ook verbaasd om dat allemaal te zien. Ze vond het een goeie oefening en was blij dat het zo vlot ging.

's Namiddags gingen we met papa de stad in om veel fruit te kopen. 16 bananen, 10 sinaasappels, 8 appels en ook nog 2 pakken koeken. Toen we thuis kwamen gingen we meteen aan de slag. Bananen pletten, appels in ministukjes snijden en erbij doen, sinaasappels uitpersen en koeken verbrijzelen. Alles samen, goed mengen en eens proeven, de fruitpap was overheerlijk.

Met een grote kan fruitpap, wat lepels, nog wat extra fruit en een grote eetlust vertrokken we dinsdag naar school. Na een korte les 'langage' toonden we de kinderen hoe je fruitpap maakt en daarna lieten we ze allemaal proeven. Echt zo sjiek en grappig om te zien. De eerste hap was telkens een mini beetje en telkens heel voorzichtig in die mond, maar vanaf de tweede lepel werden de porties telkens maar groter en groter. Alle kinderen vonden het overheerlijk. Ook onze juf was er weg van. Raki, haar dochtertje van 9 maanden oud smulde er ook van en Pape, het zoontje van de concierge genoot er ook met volle teugen van. Alles was op, dat hadden we eigenlijk niet verwacht. Het was een geslaagde activiteit.

Omdat het onze laatste dag was in die klas hebben we, net zoals bij de vorige klas, een filmpje gemaakt met alle foto's die we hadden genomen. Ook deze keer lieten we de kindjes in kleine groepjes kijken. Aan hun reacties te zien, vonden ze het fijn en genoten ze er wel van. Onze juf was trots op ons...

's Namiddags kregen we dan onze evaluatie. We overliepen heel uitgebreid ons formulier en ze gaf ons punten. Die kregen we niet te zien, maar we zijn er wel gerust in. We hadden het gevoel dat ze tevreden was van ons werk.

Woensdag dan. In plaats van naar 'le petit section' te gaan, hebben we de hele dag gevoetbald op straat ( wees gerust, voor de veiligheid werd gezorgd) met alle kindjes van het lager. Voor de speeltijd met de klas van Mme Diboor, na de speeltijd met de klas van Mme Mboup en de klas van Mme Tra. Eerst werd er deftig opgewarmd. Met het liedje '1 2 3 4, hup naar achter, hup naar voor...' van Samson en Gert die we nog snel hadden vertaald.

We werden bijgestaan en geholpen door de buschauffeur, de concierge en de meester die Arabisch geeft aan de kleuters. Ze namen foto's, hielpen gewonden verzorgen, speelden scheidsrechter en stalen af en toe ook eens zelf de show met allerhande trucjes...

Ook heel wat mensen uit de buurt kwamen supporteren en in 't stad werd er over ons gebabbeld. Want toen we 's middags thuis kwamen vertelde papa dat hij van iemand had gehoord dat zijn twee dochters aan het voetballen waren voor school.

De kindjes waren zo gelukkig en de juffen ook, dat we afgesproken hebben om het volgende week nog eens opnieuw te doen. Dus vanaf nu, woensdag voetbaldag.

Na het voetbal was er nog even tijd over en we gingen eventjes piepen in de klas van Mme Tra, 5de en 6de leerjaar. We werden er goed ontvangen en omgevormd tot Mme Tra 2 en 3. We gaven er Nederlandse taal- en zangles. Er werd heel wat gelachen en ze vonden het zo fijn dat ze beloofden om nederlandse lessen te blijven geven.

Donderdag dan in de nieuwe klas. 'Le petit section', een hele aanpassing. Ze zijn zo klein en begrijpen zo weinig. We hebben de hele dag geobserveerd en als we eerlijk moeten zijn, zagen we het niet echt zitten om er de vrijdag al les te geven. Het is misschien een beetje raar om te zeggen, maar we weten niet zo goed wat we in die klas nog zullen bijleren...

Vrijdag gingen we richting school met hopen materiaal mee. Touw, wasknijpers, nagels, vernis... We gingen meteen aan de slag. Er werden in totaal meer dan 100 nagels in de muren geklopt. In elke klas werden touwen gespannen en elke klas kreeg ook heel wat wasknijpers. We zagen er een beetje uit als echte 'klasdecoreerders'. Twee uren werkten we keihard door en het resultaat mag er zijn.

Doordat we in elke klas wel iets hebben gedaan, kregen we de juffen van het lager ook zover om te knutselen met de kinderen. Ze beloofden dat ze tekeningen zouden maken om de klas op te fleuren. We kijken er al naar uit.

Tijdens de speeltijd dan vertrokken we samen met Sidy naar de timmerman die onze kast had gemaakt. Daar aangekomen zagen we nog 2 gelijkaardige kasten staan. Ze moesten alleen nog vernist worden en dan zijn ze klaar. Ook voor ons, voor de andere 2 kleuterklassen... Joepie!!!

Na de speeltijd was er feest. Alle verjaardagen van de maanden februari en maart werden gevierd. Sidy en alle anderen vonden het ook nodig om 26 december(verjaardag Jozefien) en 1 november(verjaardag Miet) mee te vieren. De juffen maakten kronen, er werd gezongen, gedanst, gegeten, foto's genomen, gedronken en vooral veel gelachen.

Zoals je ziet was het een bewogen week. We hebben hier nog heel wat werk te verzetten en jammer genoeg kort de tijd hier gigantisch snel in...

We houden jullie zeker en vast op de hoogte van al onze zotte en minder zotte stoten!

Groetjes en veel liefs uit het nog warmere Senegal!

week 7

2010-03-06T12:49:00.000-08:00

De rest van vorige week ging langzaam maar zeker voorbij. Miet bleef de rest van de week nog thuis. Jozefien bleef zichzelf uiterst sterk houden op school. Geleidelijk aan sneuvelden het aantal kindjes in de klas. Er was een diarree epidemie op gang. De toiletten waren voortdurend bezet en er werden heel wat broeken uitgewassen. Op donderdag bleven nog 15 kindjes over in ons klasje waar we normaal gezien met 42 zitten. 't leek wel op de grote 'afvalrace'. Vrijdag was er geen school. Een nationale feestdag. De geboorte van de profeet Mohammed werd gevierd en vele mensen gingen opnieuw richting Touba of Tivaouane.

Heel het weekend hebben we hard gewerkt voor school. Getekend, gekleurd, op een eigenaardige manier gelamineerd, geplakt en gelijmd, geschreven, gezongen,...

Internetten zat er ook ergens tussen en we maakten met papa een grote wandeling naar de zee met onderweg een minibezoekje aan de enige kerk in Rufisque.

Maandag op school vroegen we om nog één dagje te werken rond 'les vêtements'. Dat vond onze juf geen probleem want er waren veel kindjes afwezig geweest vorige week en ook Miet was er maar één dagje geweest, dus was het goed om nog eens alles te herhalen vooraleer we starten met het nieuwe thema. Omdat Miet zolang afwezig was geweest, had ze een beetje een achterstand opgelopen. Daarom moest zij van de juf de ‘langage‘ geven. Met een minibeetje hulp van Jozefien heeft ze alles tot een goed einde gebracht.

's Middags gaven we ook les. Niet aan de kindjes, maar aan alle kleuterjuffen. We toonden hen wat we allemaal in de kast hadden gestopt van materiaal en legden heel wat uit. We maakten samen met hen lijm, een schuddoosje en ook afspraken. Best wel grappig om te zien, want niet iedereen was zo handig als we gedacht hadden. Foefelen met scharen, plakband en lijm zat er zeker en vast bij, maar ze zeiden ons dat ze er wel iets aan gehad hadden. Dus...

Dinsdag een nieuw thema, 'les fruits et les legumes' en ook werden we vergezeld door Ellen. Ze had tijdens de voormiddag geen les en had onze school wel graag eens gezien. Dat was voor niemand een probleem. Het was zelfs fijn met haar erbij. We hebben veel geknutseld. Niet met een klein groepje, maar alle kindjes werden aan het werk gezet. Ze deden wel niet allemaal hetzelfde, maar ze hoefden zeker niet met hun vingers te draaien. De ene scheurden gekleurd papier, de anderen kleefden de stukjes met behangerslijm op een grote tekening, nog anderen maakten bolletjes met crêpepapier. Het was fijn om te zien dat iedereen bezig was. Het was hard werken voor ons, maar zeker en vast de moeite waard. Ellen hielp ons heel goed. Dankjewel daarvoor!!! Niet alleen onze juf was heel erg tevreden, ook heel wat andere mensen... de schilder kwam ook de hele tijd kijken en hier en daar ook een handje toesteken. De Buschauffeur kwam ook geregeld kijken, Sidy (onderdirecteur) en Moussa (conciërge) passeerden ook vaak. Niet alleen mensen van in school waren geïnteresseerd, Ismaila (chauffeur van de auto die ons soms naar school brengt en komt ophalen) kwam ook snel even piepen. Ze waren allemaal verbaasd en verwonderd over wat we uitspookten met de kinderen. Ook hadden we een weekkalender geïnstalleerd in onze klas. Met een figuurtje op een 'kippoe' – wasknijper kunnen de kinderen telkens aanduiden welke dag het is. Met een liedje gaat het echt makkelijk. Ze leren snel, toch is vaak herhalen geen slecht idee.

Toen we woensdag op school toekwamen vroeg iedereen ons waar Ellen was. Helaas moest ze zelf les gaan geven in haar school. Vanaf die dag moesten we de ‘langage’ terug zelf geven want dinsdag hadden we de kans gekregen om alles op te schrijven. De andere lessen mochten we ook nog wat spieken en hier en daar wat noteren. We sloten de voormiddag telkens af met minimum een half uur zingen. Dat is echt fijn. Nederlands, Wolof en Frans. Niet altijd even gemakkelijk, maar wel de moeite waard, want de kinderen vinden het echt leuk. Dat kan je zien aan hun reacties en hun enthousiasme als ze mogen meezingen of -bewegen.

Donderdag maakten we iedereen weer gelukkig, want we hadden Ellen nog eens meegenomen. Ze had de hele dag geen les en vond het dinsdag zo fijn dat ze het nog wel eens zag zitten om met ons mee te gaan. Ze assisteerde ons opnieuw tijdens het knutselen en het werken en we waren allen tevreden.

Vrijdag geen visdag, maar vrijdag sport en speldag. Voor de speeltijd de gewone lessen, dus 'langage' en 'psychomotricité' en na de speeltijd bewegen en spelen. We wilden de kinderen graag een dansje aanleren. Hierbij merkten we dat een groep van 42 echt veel te groot is om dat deftig te kunnen doen. Ook speelden we wat spelletjes met een bal. Kinderen in een rij en ballen doorgeven op allerlei verschillende manieren, chinees voetbal,...

Het was ontzettend warm en het werd nog eens bevestigd dat traditionele kledij echt niet zo handig is om veel te lopen, springen of bewegen, maar je wordt er hard van...

Vrijdag was Ellen jarig en stiekem hadden we een feest voor haar georganiseerd. We nodigden mensen uit, zorgden voor live muziek, ‘fataye’ om te eten (flapjes deeg met als vulling een mengsel van vis, kruiden en wat groenten), genoeg drank, versiering, een kroon en vooral een fantastische sfeer. De namiddag vloog voorbij want er was een hele hoop werk. Het was spannend afwachten tot ze thuiskwam van school, maar alles verliep volgens plan. Een zotte avond met gedans, 'pientjes' (zoals papa dat zegt) en gefeest. Ze was echt gelukkig, dus wij ook.

Vandaag wat werken voor school en normaal gezien gaan we ook nog naar de mis samen met de leerkracht wiskunde van Ellen die één van de weinige christenen is. Benieuwd wat dat wordt...

De voorbije week heeft de schilder heel wat werk verzet op school. Alle klassen zijn zo goed als klaar en kunnen alweer gebruikt worden.

Tot gauw.

Groetjes en veel liefs van de biddende en zingende Belgen uit het verre, ontzettend hete Senegal.

Week 6

2010-02-24T12:04:00.000-08:00

Het weekend is snel voorbij gegaan. We hielden met de Belgen een 'petite vergaderingske' over hoe we het weekend zouden invullen. Graag wilden we iets gaan bezoeken. Zaterdag even naar 't stad om wat boodschappen te doen en even op internet te gaan. Ons verslag van vorige week konden we niet op onze blog zetten want er was iets raars gebeurd met de memory-stick. Nu ja, dat is geen zo'n groot drama. Met een beetje vertraging staat het er nu toch op.

Zondag dan ons uitstapje. We gingen naar het schildpaddenpark op zo'n 15 km hiervandaan. 'Reserve Botanique De Noflaye – Village des Tortues'. Op zich niet zo groot, maar best wel interessant en eens leuk om zoveel schildpadden in allerlei verschillende vormen, groottes en kleuren te zien.

Tegen de middag waren we weer thuis. Een beetje werken voor school en 's avonds hadden we graag naar het strand gegaan om een beetje uit te waaien en te genieten van de zon. Dat is helaas niet gelukt. In plaats daarvan hebben we hier thuis een hele tijd gediscussieerd...
Het strand verdwijnt niet en wij zitten hier ook nog wel een tijdje, dus dat komt nog wel eens.

Maandag weer naar school. Best wel spannend, want de zondagavond hebben we aan de hand van een filmpje die we hadden gemaakt op school een liedje in het Wolof geleerd. Stiekem waren we wel een beetje trots op onszelf. We zouden het de maandag eens samen met de kinderen zingen op school.
Zo gezegd zo gedaan, maar eerst hebben we 'taal' gegeven. Deze keer aan de hand van prenten van verschillende kledingstukken. Na de taalles gingen we verder met de 'graphisme'. Het werkblaadje werkten we verder af. Om te beginnen zetten we weer een paar kleuters aan het werk en zo bouwden we op. Als ze klaar waren, werden andere kleuters naar voor geroepen om te werken. Het werd een beetje een doorschuifsysteem. Ook de juf werkte er aan mee. Dat was wel fijn. Ook na de speeltijd nog even daaraan verder werken en dan wat oefenen op de begrippen 'op' en 'onder', in het Wolof 'tsjiekaw' en 'tiesoefoe'. We hadden balletjes meegebracht en toonden het eerst een paar keer voor. Dan kreeg elk kind één balletje en konden ze het zelf eens oefenen. We merkten dat het nieuw was voor hen, maar toch vonden ze het wel een beetje leuk. Na die les was er ongeveer nog een uur over en daarin werd heel wat gezongen. Liedjes in het Wolof, maar ook in het Nederlands. We leerden de juf en de kindjes het eerste deel van een liedje in het Nederlands en daarna zongen we het liedje in het Wolof. De juf was echt trots op ons. Ze kon het bijna niet geloven. We werden allebei een beetje gelukkig omdat we zoveel hadden kunnen zingen. Want van zingen word je echt gelukkig...

Toen we 's morgens op school toekwamen gingen we zoals altijd een goeiedag gaan zeggen aan de directeur in zijn bureautje. Daar werden we enorm verrast. Zijn bureau was helemaal herschilderd. Het was netjes en rook nog naar verf. De klas ernaast was helemaal ontruimd en ook daar stonden de potten verf al klaar. Dat hadden we echt niet verwacht. Het was zo plots, maar eigenlijk wel fijn. 's Middags hebben we even met Sidy gepraat. We legden hem uit dat we het leuk vonden dat er geschilderd werd, maar dat we ook graag nog 2 kasten wilden voor in de andere 2 kleuterklassen zodat het materiaal netjes kon worden verdeeld en dat ze niet telkens de lessen moesten storen om iets uit de kast te halen...

We bekeken het ook eens financieel en na een tijdje discussiëren kwamen we eruit. Er komen nog 2 kasten en met de rest van het geld wordt. er zoveel mogelijk geschilderd, met als prioriteit de klassen. Met die oplossing zijn wij heel gelukkig!

Dinsdagmorgen heel erg vroeg werden we wakker en we voelden dat het niet oké was. De buikjes brobbelden en rommelden. Toen Miet naar de wc ging bleek het al helemaal niet goed te gaan. Het was geen slecht idee om thuis te blijven, want lesgeven zou er toch niet inzitten... Jozefien stippelde een heel dieet uit voor Miet, want buikloop hebben en al mager zijn is geen goeie combinatie. Ze ging naar de winkel en stond bijna heel de dag door in de keuken. Helpen met mama en zorgen voor Miet. Overheerlijke wortelpuree en witte rijst met appelmoes op grootmoeders wijze! Ook fruitpap zonder sinaasappel en een assortiment nootjes stonden op het programma. Iets tussen een yoghurt en een pudding met vanillesmaak probeerden we ook uit. We sloten de dag af met een koekje waarin heel wat vezels zaten, want hoe meer granen, hoe beter…
Ze wordt zeker en vast een supermama!!! Daar is Miet van overtuigd.

Vandaag, woensdag bleef Miet nog thuis. Al veel beter, maar nog niet 100%...
Jozefien ging wel naar school, alleen, want ze is zo sterk, spontaan, mondig en vaardig genoeg dat ze dat alleen aankan.
Chapeau!!!

Week 5

2010-02-24T11:52:00.000-08:00

Vorige week opnieuw een week waarin heel wat te beleven viel. De laatste dag in 'Le Moyenne Section', 'Le Mardi Gras' en de eerste dagen in 'Le Grand Section'. Een grote verandering was ook de 'arrivé' van de 2 andere Belgen. Na een zwaar weekend waarin we heel wat gepoetst en gekuist hebben, waren we zondagavond klaar om Ellen en Selena op te gaan halen aan de luchthaven. Samen met papa en een vriend van hem, waarmee hij heel vaak aan de auto werkt, vertrokken we richting Dakar. We hadden nog een beetje tijd over, dus gingen we nog even op bezoek bij de kleine broer van papa. Die hadden we ontmoet in Touba en het was echt fijn om hem nog eens terug te zien. Na het bezoekje hebben we papa zijn vriend ergens afgezet en zijn we doorgereden naar de luchthaven. Het deed zoveel deugd om eens alleen met papa samen te zijn. Het was echt fijn. Hij vertelde heel veel en we merkten ook duidelijk dat hij het super vond om eens alleen met ons, zijn dochters, op stap te gaan. Aan de hekkens op de luchthaven liet hij ons even alleen om te gaan vragen als het vliegtuig al geland was. Na een tijdje kwam hij terug en samen wachtten we tot we 2 toubabs buiten zagen komen. We riepen hen toe waarheen ze moesten wandelen, want als je uit de luchthaven komt moet je nog een heel eind stappen vooraleer je bij de mensen bent die je staan op te wachten. Na wat proppen en duwen kregen we alle valiezen in de koffer en konden we vertrekken, richting ons huis. Thuis aangekomen maakten we het eten klaar, want honger hadden we wel. Nog even samen zitten voor een theetje en dan het bed in.

Wat onze schoolweek betreft. Maandag was de laatste dag dat we samen les gaven in 'Moyenne Section'. Dit vonden we uiteraard super jammer. Want we hielden na een maand echt al van onze kindjes. Ze zijn zoveel geld waard. Daarom wilden we iets terug doen. De zondagavond verzamelden we alle foto's en filmpjes die we in de klas genomen hadden gedurende die ene maand. We maakten er een filmpje van. De maandag namen we Jozefiens laptop mee naar de klas. In de slaapklas plaatsen we een tafeltje en installeerden we de laptop. Tijdens de geleide activiteit namen we afwisselend een groepje van 4 kinderen mee. Ze kregen de kans om naar het filmpje te kijken. Dat duurde ongeveer 10 minuten. Prachtig als je de kinderen zag glunderen. Ze stonden echt versteld. Ieder kind kwam minstens één keer voor in de film. De ene werden er superstil en rustig van, de anderen gingen er heel in op en werden telkens wild als ze zichzelf of hun kameraadjes op de foto's konden herkennen. Wij zelf pinkten stiekem een traantje weg als we keken naar wat we in die maand al allemaal hadden verwezenlijkt. Echt iets waar je kippenvel van krijgt. 't Ging door merg en been...

Dinsdag was er een groot feest op school. Iedereen keek er al een hele tijd naar uit. Wij wisten niet zo goed wat er ons te wachten stond. Het enige waar we zeker van waren was het feit dat we in traditionele kledij naar school moesten, dat we ook op een charette door 't stad zouden moeten rijden en dat er veel foto's zouden worden genomen. 's Morgens voor we naar school gingen moesten we naar mama haar huis, want zij zou zorgen voor onze kledij. Miet kreeg een tunuetje die leek op een zwangerschapskleed uit ‘de jaren stillekes’ en Jozefien kreeg een grappig pakje met hartjesmotief. Helaas pindakaas... weer hetzelfde, ze kon niet in het bovenste deel want haar schouders zijn en blijven behoorlijk breed. Mama zocht een nieuw pakje en dat lukte wel.

feestkledij voor Mardi Gras

We vertrokken veel te laat,te voet naar school, want mama's huis is dicht bij de school. Hilarisch om toe te komen op school. Net alsof we Kerstmis zouden vieren. De kinderen kregen allemaal witte baarden, snorren en wenkbrauwen met watten op hun gezicht gekleefd ofwel met krijt en water op hun gezicht gesmeerd. Echt grappig. Iedereen droeg traditionele kledij en sommige meisjes leken wel op bruidjes. Allemaal gigantisch geschminkt...

De kinderen werden gek toen Babacar (jongen die soms ook bij ons thuis is en die ondertussen ook een deel van onze familie is geworden) live muziek begon te spelen met zijn groepje. Na wat gedans en het zingen van liedjes vertrokken we met zijn allen voor een grote toer door 't stad op charetten. In de blakende zon en netjes op elkaar gepakt op de charetten werden we door alle mensen onderweg toegejuichd en nagezwaaid. 's Middags kregen we een feestmaal: kip met frietjes! 's Namiddags geen les voor de kindjes en wij gingen wat vroeger naar huis.

Woensdag de eerste dag in 'Le Grand Section'. Onze juf, Aïsatou, legde alles haarfijn uit zodat we alles van begin tot eind helemaal zouden snappen. Dat vond ze heel belangrijk want we kregen maar één dag om te observeren. Donderdag was het onze beurt. We leerden echt heel veel bij en we zagen het alweer wat meer zitten. Het thema leek plots niet meer zo moeilijk.

Donderdag dus terug vooraan in de klas. Een klas van 42 kindjes. Niet gemakkelijk. We gaven samen de 'langage' en bij de 'pschychomotricité' kregen we de kans om nog wat te observeren want dat hadden we woensdag niet gedaan. Na de speeltijd werden we verplicht om alleen les te geven. Miet de 'perceptivo' en de 'graphisme' en Jozefien de 'logico-math'. Dat moest omdat we zo sneller alles onder de knie zouden krijgen. Op het einde van de voormiddag werden de gedichtjes nog eens herhaald en ook enkele liedjes. We filmden alles zodat we het thuis nog eens opnieuw konden bekijken om het goed te kunnen leren.

Vrijdag werd een gekke dag. Miet had wat last van buikpijn en -loop. Jozefien verplichtte haar om thuis te blijven. Ze vond het niet erg om alleen te gaan. Ze gaf een heel erg uitgebreide les langage. De kinderen waren heel enthousiast en na de langage was het tijd voor graphisme. Miet had woensdag een tekening gemaakt om te kopiëren voor alle kinderen zodat ze allemaal individueel konden oefenen. Van de juf mocht ze maar met 2 kindjes tegelijk werken en zo startte ze ook. Nadat ze 2 kindjes in het werk had gestoken nam ze er nog 2 bij. Uiteindelijk waren er 8 kindjes tegelijkertijd aan het werken en de juf stond met grote ogen te kijken. Ze leek gigantisch verbaasd te zijn dat dat kon. Ze bofte heel erg met Jozefien, en terecht, want zomaar een klas waarin 42 kindjes zitten overnemen als je nog maar 2 dagen in de klas hebt vertoefd en zonder dat je de taal spreekt... niet mis!!!

Maandag gaan we op dezelfde manier te werk, want dat heeft de juf gevraagd. We houden jullie zeker op de hoogte. Hoe het is verlopen, hoe de kinderen en de juf reageerden en wat wij er zelf van vonden...

Tot gauw en veel liefs!!!

Doe mee en wie weet win je een prachtig prijs uit Senegal.

2010-02-14T05:11:00.001-08:00

De vraag van de week …

Wat is ‘de ziekte van poussière’?

De persoon die ons op dit artikel, een zo volledig mogelijk omschrijving van deze ziekte kan geven, wint een prachtige prijs uit het verre Senegal.

Deze prijs wordt na ons terugkeer uit Senegal persoonlijk bij u thuis geleverd.

DUS!!! Wees niet bang en treuzel ni…

Gebruik je fantasie, belachelijk wordt het ni.

Ga er volledig voor, maar sla alstublieft niet helemaal door.

Laat ons lachen en genieten of doe je ons eens goed verschieten.

‘t Maakt voor ons hier niet zo heel veel uit, zolang jij maar gaat lopen met dien schonen buit.

Een korte week op school

2010-02-14T05:10:00.000-08:00

Week 4

Een korte week, althans toch wat het schoolgaan betreft.

Eerst en vooral willen we jullie laten weten dat de kleine jongen die vorige week in Touba verdwenen was, ondertussen teruggevonden is. Inchalaah!

Maandag, Jozefien nog niet 100 procent, maar toch zijn we naar school gegaan. Les geven konden we niet want we waren nog niet genoeg geïntroduceerd in het thema. De woorden kenden we nog niet, de zinnen nog minder… we hebben de indruk dat dit thema moeilijker is dan het vorige. De woorden en zinnen zijn veel ingewikkelder. Het was oké voor de juf als we nog wat zouden observeren. Dat deden we ook. Althans Miet toch. Jozefien lag tegen 10 uur weer plat van de koorts. Niet zo fijn. Het was de hele dag afzien en niet naar huis kunnen. Best mottig. Gelukkig staat ‘op je tanden bijten’ in onze woordenboek, want zo haalden we de avond.

Jozefien zit ziek op een stoeltje in de klas.

Dinsdag een dagje thuis. Verplicht van de directeur, van de juffen en ook van papa, mama en Bouba (onze broer). Een beetje uitslapen, ontbijten en weer het bed in, want ‘als één blanke ziek is worden ze allemaal ziek’, zei papa. Echt ziek ben ik niet geworden, maar helemaal gezond voelde ik mij ook niet. Af en toe gigantische krampen in mijn buik maakten me het niet altijd even makkelijk. Tegen ’s avonds voelden we ons allebei al stukken beter en we bereidden de onze volgende dag voor, want we wilden graag terug naar school. We maakten dinsdagavond ook voor de eerste keer thee onder het waakzame oog van papa. Al beweren ze hier dat het supersimpel is, hadden we hier en daar toch wat moeilijkheden. Maar oefening baart kunst!
Voor we gingen slapen wist papa ons te vertellen dat we nog niet naar school mochten gaan. We waren nog niet genoeg uitgerust. Flink zoals we zijn, luisterden we naar de wijze woorden van papa Oumar. En gelijk had hij. De buikkrampen deden ’s morgens weer flink hun best. ’s Middags had Bouba, die goed voor ons zorgde, een verrassing. Zo fier als een gieter kwam hij onze kamer binnen om te zeggen dat we met hem moesten meekomen. Er was bezoek voor ons. Alle juffen van alle kleuterklassen en Anta die in de keuken werkt, zaten in papa’s kamer. Gewoon even komen kijken hoe het met ons ging. Het was inderdaad een verrassing. Dat hadden we helemaal niet verwacht. Na het middagdutje en na de stroompanne gingen we richting internetcafé. Buiten was het nog veel te warm en we zagen het nog niet zitten om te voet te gaan, dus namen we een taxi. De chauffeur was supervriendelijk en hield van mopjes, best wel grappig…

Miet zet thee terwijl Jozefien ligt toe te kijken hoe het allemaal in zijn werk gaat.

Na het internetten, kochten we nog wat fruit en maakten we nog een kleine wandeling. We passeerden langs het handbalveld en daar hielden we even halt. De coach van het ene team was een man die bij ons had gewoond in Touba. Het was fijn om hem eens terug te zien. Toen we naar huis wandelden passeerden we een groepje jongens. Eentje ervan nam Jozefien haar arm vast. Het was één van de jongens die ook met ons mee was. hij wou gewoon een goeie dag zeggen. Leuk. We vonden het fijn om wat mensen te zien die we kennen. Daar worden we een beetje gelukkig van.

Terug op Quartier Arafat (onze wijk) konden we niet binnen in ons huis. Mama was al weg en onze onderburen waren er ook niet om de deur open te doen. Bouba was echt boos. Hij vond het niet kunnen. Wij vonden het niet zo erg. Op het pleintje bij ons waren ze aan het voetballen en we stelden voor om een beetje te gaan kijken, we moesten toch wachten… hij was geen zo’n fan, maar hij kon niet anders dan met ons meegaan. Nog geen 5 minuten duurde het voor we met een heleboel kindjes om ons heen stonden. Het werd stilaan donker en de muggen vergezelden ons ook. Hele zwermen boven ons hoofd. We wilden graag naar binnen, want we hadden niets bij tegen die soms vervelende insecten. Helaas was het nog even wachten voor onze onderbuurman toekwam. Na het kleine beetje avondeten die voor ons klaar stond, maakten we samen nog overheerlijke fruitpap. We lieten Bouba proeven en hij kon perfect vertellen welk fruit erin zat. Niet mis. Hij vond het echt lekker en wij waren gelukkig. Het smaakte ons echt.

Het handbalveld van Rufisque.

Donderdag gingen we opnieuw naar school. Met de kinderen maakten we het eerste deel van een knutselwerkje. Tovertekenen… eerst gigantisch veel kleuren met wasco’s in allerlei kleuren en dan alles overschilderen met zwarte verf. Het was een hele opdracht om iedereen aan het werk te krijgen en te houden. Ze zijn het niet gewoon om een tijdje te werken. Ze zijn vlug ‘klaar’. ‘Tata, parèna!!!’ hoor je duizend keren. Hier en daar werd het een knoeiboel met de zwarte verf, maar dat is niet zo erg. Zo leren ze er mee omgaan en dat vinden we niet slecht. We waren netjes binnen de tijd klaar met verven en opkuisen en zo hebben we nog maar eens bewezen dat knutselen met 37 kinderen echt wel haalbaar is. De juffen en ook Sidy, de directeur, waren benieuwd naar wat het zou geven en hoe het er precies zou uitzien.

Het tovertekenen samen met juf Miet.

Vrijdag hadden we graag iets actiefs gedaan met de kinderen omdat we echt voelen dat ze nood hebben aan bewegen en spelen. We vroegen de donderdag of het oké was en we kregen de toestemming. Vrijdagmorgen eerst nog 'le langage' en 'psychomotricité'. We ondervonden toen echt dat een beetje liefde of gewoon aandacht veel kan doen bij de kinderen. Volgens ons wordt er veel te weinig gelachen in de klas. Het is misschien niet de beste oplossing, maar gekke bekken trekken naar de kinderen tijdens de les doet hen echt stralen.

Parcour thema 'Kleren'

Na de speeltijd was het onze beurt. Eerst werkten we het knutselwerkje af en daarna was het tijd om te bewegen. We lieten alle kinderen rustig naar buiten gaan, want daar hadden we een parcour klaargezet. Het was de bedoeling dat ze het parcour volgden, aan het eind ervan een kledingstuk aantrokken en dan met dat gevraagde kledingstuk aan, terug te keren. Iedereen kwam aan bod en op het einde nam Jozefien het op tegen Bintou, de juf van onze klas. De kinderen werden wild van enthousiasme en vonden het echt heel leuk. Dat was overduidelijk. Jozefien verplichte Sidy, de directeur, om ook eens het parcour af te leggen. Eerst weigerde hij, maar na een beetje zeuren stond hij klaar aan de start met als tegenstander niemand minder dan Miet. Het werd een spannende strijd, maar vooral erg leuk om te zien hoe de kinderen erin opgingen. We hebben er van genoten en ook onze juf straalde. Dat gaf ons echt een gelukkig gevoel.

Zaterdag dan, een hele drukke dag. Veel werk. Alles moest gepoetst worden en onze kamer moest opgeruimd worden. Want vandaag komen de 2 andere 'toubabs' toe. Samen met papa gaan we ze gaan ophalen aan de luchthaven vanavond. Best wel spannend... want, wie zijn ze? Wat doen ze? En vooral waarom...?

We gingen ook nog vlug even naar 'la ville'. We konden de 14de februari toch niet zomaar laten passeren. We zochten voor papa een schitterend cadeau. Een brilletje om 's avonds toch iets te kunnen lezen, want dat lukt niet meer zo goed. Hij was zo blij ermee, echt fijn om te zien. We hebben hem gelukkig gemaakt en dat maakt ons op onze beurt ook gelukkig.

Papa doodgelukkig met zijn valentijscadeau die hij kreeg van zijn 2 super lieve dochters.

's Avonds een uitstapje met onze grote broer Bouba. Wat wandelen in't stad en nog eens op bezoek bij zijn vrienden waar we de vorige keer zijn geweest. Het was er gezellig, de gespreksonderwerpen waren echt interessant ook al was het in het donker te doen omdat de elektriciteit nog maar eens was uitgevallen. Na een hele tijd was dat weer in orde en dan wilden ze allemaal dat we gingen dansen. Echt gek, hoe los, beweeglijk en flexibel ze hier wel zijn. Absoluut niets voor ons...

Wij willen jullie graag vanuit het liefdevolle Senegal allen een fijne valentijn wensen en we hopen dat het ook voor jullie een leuke dag wordt.

Groetjes en veel liefs.

Wist je ook dat...

2010-02-14T04:59:00.000-08:00

je niet hoeft uit te stappen als de buschauffeur het wiel van het busje vervangt.
je niet hoeft uit te stappen om de banden van je auto te laten opblazen.
de eieren hier gekookt worden in het plastieken zakje waarin je ze kocht.
papa telefoneerde met god om er voor te zorgen dat Jozefien zou genezen.
Senegalezen die thee zetten tegen gigantisch warme temperaturen kunnen( althans hun vingers toch).
je zomaar je neus mag snuiten in je lakens of in je kledij.
de weg helemaal niet hoeft afgezet te worden om asfalt te gieten.
het niet vreemd is als je een berg gravé op de weg giet vlak voor een hele rij rjidende auto's.
hier als de beste uien fijn leert snijden met het botste mes eerst en zonder plank.
Senegalese vrouwen echt gigantisch kunnen snurken
heel wat mensen hier Willem zijn baardje best wel mooi vinden en er stiekem jaloers op zijn.
je de blikjes drank hier moet open trekken in plaats van openduwen zoals bij ons.
de ruitenwissers hier worden gebruikt om het stof van de voorruit weg te vegen.
ze de geiten hier zomaar levend meenemen op het dak van de bussen.
één persoon 1500 runderen meenam naar Touba om op te eten.
we nog altijd niet helemaal weten wat 'simbangbang' nu precies betekent.
ze hier ook 'Ushuaïa' kennen.
hier overal mensen ziet rondlopen met T-shirts van Roeselare.
op een matras slapen in openlucht tussen de juffen en mensen die in de keuken werken op school erg lastig kan zijn.
er geen 'middengang' meer vrij is in de bus als die helemaal vol zit.
je in Touba gewoon in de douche moet plassen.
je perfect met 3 voertuigen (tweewielers niet meegerekend) naast elkaar kan rijden op een rondpunt met maar één rijvak.
Jozefien wil dat iedereen weet dat ze voor geen meter spijt heeft dat ze hier in Senegal is.

Het gaat zo snel...

2010-02-07T03:00:00.000-08:00

Het gaat zo snel...

ondertussen zit week 3 er al op. Het gaat hier zo gigantisch snel. Voor we het goed en wel beseffen is de week weeral voorbij. Deze week ging echt heel snel. We zijn maar 1 dagje naar school gegaan nl, maandag. Het was de eerste dag van het nieuwe thema dus hebben we vooral geobserveerd en wat nieuwe woorden bijgeleerd. Ook maakten we een heleboel tekeningen in verband met het thema.

We moesten ons gerief meenemen naar school voor 3 dagen ver. We gingen samen met Sidy en zijn familie met de bus naar Touba. Op 3 februari is er altijd de grote 'Magal' in Touba. Dat is een gigantische bedevaart waar duizende mensen vanuit heel Senegal en omstreken naar toe komen. Ik zeg omstreken, maar eigenlijk komen ze van een beetje overal. Onze buurjongen, die eigenlijk in Frankrijk woont, is ook speciaal daarvoor terug naar Senegal gekomen.

Rond 3 uur namen we afscheid van de buschauffeur, want die ging niet mee. Hij is geen Mourid, dus heeft hij een ander feest in de plaats en dat valt dan ook op een andere dag. Anta (die kookt op school), Bintou (onze juf), Sidy, Moussa (de conciërge) en nog iemand die in de keuken werkt waarvan ik de naam niet ken gingen allemaal mee met de bus. Adia, een andere juf, ging ook naar het feest, maar niet met ons. Ook onze papa en mama en Bouba gingen naar Touba, maar toch moesten we ze een tijdje missen. En dat hebben we ook echt gedaan. We zijn het zo gewend dat ze er zijn...

Het was een hele organisatie tegen dat iedereen op de bus zat. Eerst werden heel wat matrassen, valiezen, pakken water en andere drank op het dak van de bus geladen. Echt gek om te zien wat ze hier allemaal op de daken van de bussen vervoeren. Onderweg zagen we zelfs hoe ze enkele levende geiten meenamen boven op het dak...

De bussen zijn hier ongeveer hetzelfde als bij ons. Twee kolommen met telkens 2 zitplaatsen naast elkaar en langs achteren een volledige rij. Wat wel anders is, is dat er in de middengang telkens nog een stoeltje word uitgeklapt en dat ook daar mensen moeten op zitten. Je zit dus minimum met 5 naast elkaar op 1 rij. Meestal met meer want er wordt geen rekening gehouden met kinderen. Die vliegen er gewoon ergens bij. Zo half op en naast hun mama of papa, hun broer, zus of zelfs gewoon bij een 'vreemde'.

Het was een lange rit. Meer dan 8 uur. Dat is veel als je je benen niet eens kan strekken en als je op zo'n stoeltje in het midden zit. Het was ook echt gigantisch warm. Zeker als we in file stonden. Als we reden viel het best wel mee, dan hadden we nog wat wind...

Gelukkig zorgden ze goed voor ons. Ik kreeg een minimassage van de persoon achter mij omdat mijn rug kapot was van het stoeltje waar ik op zat. Af en toe iets kleins om te eten van Anta, Bintou of Sidy. Voor de rest zorgden we zelf voor heel wat plezier. We hebben heel wat gelachen, maar er werd vooral heel wat gelachen met ons. We waren moe, kraamden van alles uit in het Frans, maar ook in het Wolof en dat zorgde voor heel wat slappelachbuien... voor ons, maar ook voor de mensen rondom ons. Ze vinden het blijkbaar supergrappig als ze beginnen over 'simbangbang'. We zijn er nog altijd niet helemaal uit wat het precies betekent. Ze leggen het wel een beetje uit, maar we vermoeden dat er meer achter zit. Ze vinden het veel te grappig... het heeft alleszins iets te maken met kledij, maar ook met een soort Senegalese dans. Ooit komen we er wel achter!

We kwamen aan rond 22.30 uur of 23.00 uur. Onze honger was ondertussen al weer verdwenen, maar toch was er nog eten voorzien voor ons. Eerst moest alles worden geïnstalleerd. Enkele matrassen op de grond, of gewoon een tapijt of een mat. Eigenlijk waren we bij de weinigen die een matras mee hadden. Onze papa had voor 3 matrassen gezorgd zodat we goed zouden slapen. Helaas, dat is niet echt gelukt dat goed slapen. We lagen telkens met minimum 7 of 8 op onze matrassen dus je kan je waarschijnlijk inbeelden dat het niet echt comfortabel was om te liggen. Gelukkig kunnen we wel tegen een stootje. Voor we dan echt gingen slapen, gingen we nog even bij 'la vache qui ri' gaan zitten en daar kregen we nog thee. Echt lekker. We speelden ook wat met de energieke jongetjes die nog wakker waren. We zochten onze dekens, die ondertussen als kussen gebruikt werden, en er was nog een halve vierkante meter over op één matras om wat te slapen. We nestelden ons in onze lakens en vouwden onszelf helemaal op.

Dinsdag dan (eigenlijk gewoon enkele uren later) werden we vroeg wakker, want de meeste mensen stonden om 5 uur op om de eerste keer te bidden. Gelukkig mochten we nog wat blijven liggen en rond 7.30 uur kreeg iedereen (behalve wij) het ontbijt. We lagen nog wat te dutten en moesten ons eerst gaan wassen. Een deugddoende 'douche' en een cava ontbijt en we waren weer fris en monter om aan onze dag te beginnen. We hebben niet zoveel gedaan. We hebben ontdekt dat niets doen echt lastig kan zijn. Het was gigantisch warm in ons 'huis'. Eigenlijk was het gewoon een afdak waar we met een gigantisch grote groep onder sliepen. Vermoedelijk is het zelfs gewoon een stal waar we sliepen...

We gingen even wandelen met Anta en Bintou. We moesten daarbij wel een hoofddoek dragen omdat dat zo hoort. Later kwam uit dat het eigenlijk alleen moet op de dag van het feest, de woensdag dus, en dan alleen als je naar de moskee gaat...

Wat later gingen we Adia gaan zoeken, zij was ondertussen ook aangekomen in Touba en ze wilde ons graag zien, na een half uur wandelen hadden we ze uiteindelijk gevonden. We werden gesoigneerd; we kregen iets fruitigs om te drinken en ook een fles water. Daarna gingen we nog op bezoek bij een vriend van Bintou. In dat huis was er een minikindje. Het was net 2 weken oud. Zo schattig. We mochten het meteen vasthouden. Echt mooi. We waren stiekem een beetje jaloers en iets in ons zei dat we ook wel een baby wilden...

Anta zag het niet meer zitten om nog te voet naar huis te gaan. Het was ondertussen ook al donker geworden. Ze zocht een 'charette' die ons wou meenemen voor een cava prijs en zo geraakten we veilig en wel weer in ons huisje. Ondertussen was papa ook gearriveerd in Touba en hij was ons, zoals beloofd, komen zoeken in ons huis. We waren helaas weg. Dat vonden we echt zo gigantisch jammer, want we misten hem echt. Dat klinkt misschien vreemd, want we hadden hem maandagmorgen nog gezien, maar toch is het zo. Het is echt vreemd voor ons als hij er niet is...

In de tijd dat we 'niets' te doen hadden lagen of zaten we op onze matras te zweten. We praatten met wat mensen die ook meewaren, ontdekten van alles en nog wat, bijvoorbeeld dat de scouts hier wel behoorlijk anders in elkaar zit, dat handbal spelen in Rufisque elke dag kan voor de vrouwen, dat de meeste mensen hier echt supervriendelijk zijn, dat de jongetjes hier echt veel energie kunnen hebben, dat hun geloof echt een hele invloed heeft op heel hun bestaan,...

Woensdag dan, de grote dag, de dag van Magal. We verwachtten er veel van. Het zou iets heel speciaals zijn, gigantisch veel volk, veel gebed en een onbekende sfeer. We moesten ook de hele dag onze traditionele kledij aandoen.

Het werd helaas helemaal anders voor ons. Ook weer om 5 uur stonden heel wat mensen op om te bidden en een groot deel van de voormiddag hebben heel wat mannen zitten zingen. We hebben er van genoten. Echt waar. We begrepen er niets van, maar het geeft je zo'n speciaal gevoel. Ze bleven maar gaan, uren aan een stuk. We durfden eerst geen foto's nemen en als zeker niet te filmen, maar Anta zei dat het absoluut geen probleem was. Toch hebben we het heel subtiel aangepakt.

Omdat we papa de dinsdag hadden gemist had hij met Sidy gebeld en hij had afgesproken dat hij ons zou komen opzoeken. We waren zo blij om hem te zien. Echt waar. We mochten met hem mee. 'Stap maar in de auto' had hij gezegd. Er stond een Mercedes voor aan de rand van de weg en daar zat een vrouw in. We deden wat hij zei, en stapten in. Het was een beetje vreemd, maar we waren dolgelukkig dat we met hem mee mochten. We reden naar zijn huis. Hij woont echt in Touba, samen met zijn mama en heel wat broers van hem. Toen we binnenkwamen zagen we een man en dat was zijn kleine broer, niemand hoefde ons dat te zeggen. Dat kon je meteen zien. Echt grappig. Binnen in de kamer zat nog een man die er gigantisch op leek. Zijn grote broer. We hebben echt genoten van bij hen te zijn. Het zijn echt 3 dezelfde, ze hebben dezelfde lach, dezelfde stem, maken dezelfde geluidjes, hebben dezelfde glinsterende ogen, drinken op dezelfde manier thee, rijden op dezelfde manier met de auto en ga zo maar door. Die paar uren bij papa waren echt het hoogtepunt van ons verblijf in Touba. We kregen er darnk, eten, thee, gingen even goeie dag zeggen tegen een Marabout, lachten heel wat, praten met de vele mensen die even kwamen kijken enzovoort.

Papa tussen zijn grote en kleine broer.

Toen hij ons veilig en wel terugbracht, verwachten we nog een groot feest mee te maken, de moskee te bezoeken en zo van die dingen. Er kwam niets van in huis. De dinsdagavond was er één van de jongetjes verdwenen en hij was nog altijd niet teruggevonden. De meeste mensen bleven er rustig bij, maar hij was ondertussen wel al bijna 24 uur weg. Anta begon te panikeren en nam Jozefien mee. Ze gingen hem zoeken. Een tijdje later werd ik ook verplicht om haar gerief te nemen en onmiddellijk mee te komen. Ik werd naar Jozefien, Anta, Bintou, Sidy en nog een vriendelijke man gebracht en samen zetten we de zoektocht verder. Wij, de 'toubabs' werden gebruikt als herkenning. Overal werd gezegd dat de kleine bij ons hoort. Best wel slim gezien, want toubabs vallen wel meer op dan de een paar zwartjes in zo'n grote massa. We gingen gaan zoeken op alle plaatsen waar kinderen worden verzameld die verloren zijn gelopen. Echt niet zo fijn om te zien. Tenten waar kinderen hysterisch liggen te roepen en te wenen. Het doet echt pijn om dat te zien. We gingen ook naar de centrale post van de ‘security’. Omdat we toubabs waren, mochten we met de verantwoordelijke gaan praten. Hij legde ons alles tot in de puntjes uit en wij gaven hem een telefoonnummer. Anta was zo wat meer gerustgesteld, maar toch kon je voelen dat het niet oké was. Dankzij de vriendelijke meneer die met ons meewas zijn we ook nog de moskee kunnen gaan bekijken. Alleen maar aan de buitenkant en in een 'rapte', maar we hebben er toch iets van gezien. We vinden het echt zo jammer dat we niet meer hebben kunnen zien, maar we begrijpen het ook wel. Een kindje dat verdwenen is, is niet niets. Heel onze tocht door de duizenden mensen was een avontuur. Steeds maar om je heen kijken zodat je elkaar niet verliest, elkaar vasthouden aan handen, kleren of vingers, je door een massa wurmen, meegesleurd worden in bepaalde richting, als je kindjes zag toch goed rondkijken als de kleine jongen er niet bij was... maar er werd gigantisch goed voor ons gezorgd door de vriendelijke meneer. Echt waar. We zijn hem daar eeuwig dankbaar voor!

's Avonds na het eten zijn we buiten gaan zitten aan de deur. We waren van plan om te wachten op papa, want ja, we misten hem alweer. Hij zou rond 01.00 uur of misschien om 02.00 uur toekomen om dan de donderdag met ons mee te kunnen met de bus terug naar huis. We bleven daar maar zitten. Wat praten met Mustafa en Abdou, wat onnozel doen, wat zingen, wat luisteren naar de gezangen in het Arabisch, moe worden, foto's trekken...

Om 04.00 was hij er nog altijd niet en we beslisten om maar te gaan slapen. Of ja... slapen... het had niet veel zin meer, want onze bus vertrok om 05.00 uur. We hebben nog zo'n 15tal minuutjes kunnen slapen...

om 05.00 uur werden we wakker gemaakt. Vliegensvlug moesten we ons gerief samen rapen en naar buiten gaan. Gaan wachten tot we mochten opstappen. Heel wat kinderen waren nog half aan het slapen en aan het bibberen van de koude. We gaven ze één van onze dekens om hen toch een beetje te verwarmen. Een kleintje was ook zo een beetje aan het ‘trunten’. Zo willen wenen, maar het toch niet doen. Jozefien nam hem dan op haar arm om hem wat te troosten. Er was ook nog iemand anders aan het wenen, een jongen van rond de 12 schat ik, ik ging naar hem toe, maar ik wist niet zo goed wat ik moest doen. Ik heb hem wat proberen te troosten door wat over zijn hoofd te strelen. Het deed echt pijn om dat te zien. Hij was niet de enige, ook 'la vache qui ri' was niet gelukkig. En maar logisch ook zeker. De kleine jongen was nog altijd niet terug en ze hebben dezelfde familienaam. Het was echt niet fijn, ik kon ook beginnen wenen, eigenlijk wou ik niet vertrekken. Vertrekken zonder de mini klopte niet volgens mij. Uiteindelijk werden we op de bus gepropt, echt gepropt want op mijn rij zaten we met 8... echt niet comfortabel. Ik kreeg al na een half uur pijn in mijn spieren van niet goed te kunnen zitten. Maar dat is allemaal niets in vergelijking met de verdwijning. Er bleven 2 mensen achter...

De busrit werd echt afzien. Willen slapen, maar niet kunnen, pijn krijgen omdat je niet goed kunt zitten, een groot kindje op je schoot hebben en gigantisch beginnen zweten, honger krijgen en moeten wachten... een beetje doodgaan. Een kindje die begint over te geven en een beetje later eentje die Jozefien onder plast, dat kon er ook nog wel bij...

Aangekomen in Rufisque blijven we nog even in het huis van mama waar we heel wat kindjes zien, waaronder onze kleine broer Doudou en onze ander broer Oumar. Hij was dolgelukkig dat hij ons eens zag. Hij vloog echt onmiddellijk in onze armen. Vreemd, want hij had ons nog nooit gezien daarvoor. Een knappe kerel, hij kan al goed zijn Frans en hij vertelde ook heel wat. Het was fijn om hem te leren kennen. Voor de andere kinderen waren we een soort attractie, één of ander klimrek. Dat was behoorlijk lastig, want we waren doodmoe, hadden honger en hadden vooral nul energie...

Na een tijdje kwam papa toe met de auto en dan konden we eindelijk naar huis. Snel wat eten klaarmaken, een douche nemen en slapen. Wat deed dat deugd!!!

Heel voorzichtig en ontzettend lief kwam papatje ons wakker maken. Mama was al toegekomen en het eten was klaar. Spaghetti! Echt lekker! Nog even blijven zitten, papa die thee voor ons maakt en dan weer naar bed. Bouba vertelde ons dat we niet naar school moesten dus dat we lang mochten slapen. Zo gezegd, zo gedaan. Tot rond 10.30 uur. Een lekker ontbijt en alles op het gemak omdat we nog half sliepen. Mama kwam tegen rond een uur of 14.00 om ons middageten klaar te maken. Ondertussen had de buschauffeur ons gevraagd waarom we niet op school waren... we snappen het niet zo goed. Heel wat juffen zeiden dat ze vandaag niet naar school gingen gaan en wij moesten er ook niet naar toe, maar blijkbaar is de school wel open, want de buschauffeur moest werken... vreemd!!!

Na het eten hebben we wat gepoetst en hebben we wat foto's op de computer gezet, een cd gebrand en heeft Jozefien nog wat geslapen.

Morgen gaan we de was doen en moeten wij het gerecht dat mama ons heeft geleerd klaarmaken. Normaal komt onze kleine broer ook weer op bezoek en blijft hij slapen... :) dat zal weer wat geven!

Warme groetjes Jozefien & Miet

Hoe verliep onze tweede week...

2010-01-31T04:17:00.000-08:00

Week 2 op school...

Op school gaat het al veel beter. Het contact met de directeur is veel aangenamer. Net alsof hij niet meer verlegen is, alsof hij zich meer op zijn gemak voelt. Ook het lesgeven zelf gaat al beter. We kunnen nog altijd niet zoveel wolof, maar stukje bij beetje gaan we vooruit. Met vallen en opstaan en vooral veel gelach.
We kregen ook een blauw schortje om aan te doen tijdens het lesgeven. Zo zijn we een beetje echte 'jangalekets'. Het is speciaal voor ons gemaakt en zeker en vast groot genoeg. We kunnen er waarschijnlijk 3 keer in als we een beetje ons best doen.

Diatou Fien avec Aichatou.

Fatou Miet in het leuke blauwe schortje.

Maandagavond kregen we onze eerste Senegalese kookles. Samen met mama stonden we uren in de keuken en het was echt fijn. We waren echt gelukkig. We hadden vreemdgenoeg zelfs een weekendgevoel. Van papa'tje kregen we 30 op 10 voor ons eten en Bouba heeft hem geamuseerd met het nemen van foto's terwijl we aan het koken waren...

Fatou en Diatou samen in de keuken men mama Khadi voor onze allereerste kookles.

Sinds dinsdagmiddag mogen we de buschauffeur vergezellen tijdens zijn rit 's middags. Hij brengt enkele kindjes naar huis die niet naar de koranles gaan op school. Hij vroeg als we eens wilden meegaan en dat zagen we wel zitten. Zo zagen we eens een ander stukje van Rufisque. Echt leuk om te doen. Op die manier vulden we onze dode middagminuten, die we normaal voor het middagmaal hebben, in. Tijdens de ritjes wordt nog maar eens bevestigd dat het autorijden hier echt millimeterwerk is. Het is echt gek. We rijden door straatjes waar je niet door zou kunnen moesten er zijspiegels aan je auto hangen...

De kindjes zitten op gewone klasstoeltjes in de schoolbus.

Woensdagmiddag toen we thuis waren kregen we van Bouba een zak. Daarin zaten onze kleren, onze traditionele kleren. Dit hadden we echt niet verwacht. We dachten dat we er zelf om zouden moeten gaan, maar dat was dus niet het geval. We moesten ze onmiddellijk passen en showen. Niet mis! We gingen nog naar 't stad om even op internet te gaan en ondertussen gingen we nog even langs bij de 'tailleur' om Jozefien haar broek nog wat bij te laten werken. Het werd in nog geen 10 minuten gefikst en Jozefien was helemaal gelukkig. Een mooie broek en een geslaagd pakje om de vrijdag naar school te gaan.

Donderdag oefenden we met de kindjes 'les rondes collès'. We hadden op voorhand een oefenblaadje gemaakt, we werkten zoveel mogelijk individueel om ervoor te zorgen dat alle kinderen goed konden oefenen. De meeste kinderen waren echt gelukkig met de 'extra' aandacht die ze kregen. Ze hadden er opmerkelijk deugd van en dat gaf ons een tevreden gevoel!
's namiddags gingen we met Sidy even wandelen in 't stad. We kochten wat fruit, wat geld voor op onze gsm want het was een actiedag. Ook gingen we op bezoek bij een kennis van hem die nog vollop bezig was met voorbereidingen om volgende week zijn zaak te kunnen openen. We kregen een rondleiding en ook een T-shirt om wat reclame te maken. Best wel grappig eigenlijk!

Vrijdag was een speciale dag. Voor de eerste keer in traditionele kledij naar school. De juffen waren allemaal erg enthousiast. Het was wel wat wennen voor ons. Ook was het de laatste dag van 'le corps humain' en dus knutselden we met de kinderen een ventje. Het was een hele opgave om met 37 kinderen, voor el kind een mannetje te knutselen in 2 uur, maar het is ons toch gelukt met wat hulp van onze juf en de juf van 'la petite section'. De kindjes waren echt tevreden met hun mannetje. Dat kon je zien aan hun gezichtjes. Dat deed echt deugd! We gingen 's middags terug mee met de buschauffeur, we maakten de grote toer en toen we terugwaren stond er ons een verrassing te wachten. We kwamen binnen in de klas en wat stond daar voor het bord... inderdaad, een kast! Echt sjiek. Ze is niet zo groot, maar als we er even goed overnadenken kunnen we er volgens mij toch heel wat in opbergen. We zijn er erg trots op. Na het eten zochten we een geschikt plekje en ruimden we meteen de klas op. Heel wat prullen vlogen de vuilnisbak in, dekapotte computers gingen de deur uit, er werd geveegd enzovoort. We zijn echt gelukkig. We hadden het helemaal niet zo snel verwacht. We staan te popelen om al heel wat materiaal mee te kunnen nemen naar het schooltje...

Babacar avec le Corps Humain.

Diatou et Fatou trots in traditionele kleren bij hun kast voor alle materialen...

Zaterdag werd een rustige dag. Onze kleine broer Doudou was weer meegekomen met mama. We speelden wat met hem, we maakten samen wat huiswerk en ook een middagdutje zat erin. Met de grote broer maakten we een wandeling. We gingen richting zee. Het was echt fijn. We konden er wel uren blijven zitten, ware het niet dat de zon echt brandde. Op de terugweg passeerden we even langs de grote moskee die we kunnen zien vanop ons dakterras, echt een mooi gebouw aan de buitenkant. Voor de mensen hier zijn we een echte atractie. Vooral de kinderen vinden het fantastisch om ons na te roepen, naar ons toe te komen, ons een handje te schudden of gewoon achter ons aan te lopen.

Diatou en Doudou.

Vanaf maandag begint op school een nieuw thema, want maandag is het begin van een nieuwe maand. We zullen weer heel wat nieuwe woorden leren in het wolof, maar ook in het frans. Woensdag is hier ook één of ander feest ''Touba'. Het heeft te maken met hun geloof en er zullen duizenden mensen zijn. Normaalgezien maken we maandag middag onze valiezen om tegen maandag avond met een grote bus vol familie van onze mama en papa naar Touba te vertrekken. We weten zelf nog niet zo goed hoe het precies allemaal in elkaar zit, maar het wordt ongetwijfeld een gigantisch spectakel. We kijken er alvast naar uit en houden jullie zeker op de hoogte.

Alvast veel plezier en succes daar in het koude België! Zonnige en warme
groeten en veel liefs!

Onze Familie

2010-01-27T08:10:00.001-08:00

Khadi (mama) Diatou (Jozefien) Fatou (Miet) Oumar (papa)
We zijn super tevreden met onze mama. we komer hier niets te kort, lekker eten...
Papa maakt echt lekker thee. Hij is supersjiek en lacht heel veel. Hij zorgt heel goed voor ons en wij ook voor hem.
Bouba, onze grote broer, hij zorgt voor ons ontbijt en vergezelt ons bij heel wat uitstappen.

En hier onze kleine broer Doudou. Als een hyperactief kereltje crost hij rond op ons dakterres. Hij zit vol energie en snurkt als de beste.

wist je dat...

2010-01-24T10:46:00.000-08:00

Wist je dat…

hier met de auto rijden gezonder is dan fietsen of wandelen
het eerste woord dat we opzochten in onze woordenboek “handdoeken” was
de koffers van de auto’s hier heel goed ja kunnen knikken
je hoofdpijn kan hebben omdat je hersenen gekrompen zijn ‘s nachts
‘toubab’ een woord is dat de kinderen hier echt goed kennen
Er een verschil is tussen ‘toubab’ en ‘touba’
Senegalezen erg geinteresseerd zijn in je armbandjes
Senegalezen niet veel haar hebben
Ze in Senegal overheerlijke spaghetti kunnen maken
De bomen in Senegal soms blauw en wit zijn
Er meer dan 30 kindjes in het minischoolbusje worden vervoerd
Je hier moet betalen voor je karton
heel wat Senegalezen gigantische platvoeten hebben
de toetsenborden in cybercafé's voor geen meter kloppen
er ook toetsenborden bestaan in het Arabisch
spookrijden hier normaal is
'riz au lait' geen rijst is
de buschauffeur in het weekend nog knapper is dan tijdens de week
je hier gelukkig wordt van kleine dingen
je cataract kan krijgen als je de thee hier op een verkeerde manier maakt
een auto hier makkelijk 6 kleuren kan hebben
de straataverlichting hier soms aan en uit gaat zonder reden
je snot zwart kan zijn na een wandeling in't stad
autorijden hier echt milimeterwerk is
we 39/10 kregen van onze papa voor het eten dat we klaarmaakten
kinderen slaan hier eigenlijk ook verboden is, maar dat het toch veel te vaak gebeurt
onze traditionele kledij prachtig is

Amper vertrokken en al een week Senegal achter de rug.

2010-01-24T10:27:00.000-08:00

woensdag 20 januari 2010

woensdag, de eerste dag lesgeven. Spannend, maar ook een beetje een ongemakkelijk gevoel. Aangekomen op school deden we zoals gewoonlijk onze toer om aan iedereen handjes te gaan geven. Dat is hier de gewoonte. En ook de kinderen gaan bij iedereen langs om handjes te schudden, daarbij gaan ze ook even door de knieen. Das is een beetje vreemd. We voelen er daar niet zo goed bij, want dat geeft ons het gevoel dat we een hogere functie hebben en dat vinden we niet zo fijn.
Het is altijd nog een beetje wachten op de kinderen die toekomen met het schoolbusje. Die zijn meestal wat later, maar dat is hier geen probleem.
De eerste les verliep redelijk vlot. 'Le langage', le corp humain of 'djemounit' in het Wolof. Dit is het thema van de maand januari. Een hele maand werken ze rond hetzelfde thema. We leerden behoorlijk snel de delen kennen zowel in het frans als het Wolof. Zo heb je bob, jaram, tanki ak logoi, butte, noppe, karaw, bakin, gimien, lamien, sikien, djeu, bung, lig, baat, magge, dunde, bier, djoembag, logo, tank, gienaw, oom, baram... allemaal lichaamsdelen. We hebben er ongeveer twee uur
overgedaan om ze zonder fouten op te kunnen zeggen. Niet zo makkelijk. De tweede les is 'le psychomotricité'. 'Ou sommes nous?' 'Nous sommes dans la cour' 'Qu' est-ce que on va faire dans la cour?' 'On va faire psycho.' 'Qu' est- ce qu' on va faire dans la psycho?' 'On va faire la formation de petits groups!' Nog enkele liedjes in het frans en het wolof en dan wordt er geoefend op het maken van kleine groepjes aan de hand van kleurpotloden, potjes of gewoon zo zonder iets. Het nut daarvan snappen we niet echt, maar ze moeten het wel kunnen. Bij 'Perceptivo' leren de kinderen termen als 'fort, faible en bref'. Daarna mogen de kinderen iets eten in de klas en wat buiten spelen op de 'speelplaats'. Na de speeltijd moeten ze
verplicht met hun hoofd op de bank liggen voor enkele minuten. Daarna is het 'Graphisme'. Hierin wordt gewerkt aan de soorten lijnen. La ligne vertical, la ligne horizontal, la ligne oubligue, combination la ligne, la ligne brisée et les vagues.
Dan volgt nog wat 'Logico-math' waar de kinderen 'devant, derrière, sous, sur, à côté, petit, grand, moyenne, long, court...'
'L'activité manuelle' doet een beetje pijn aan ons hart. Hierin worden telkens een paar kinderen op de eerste rij gezet en zij mogen een tekening inkleuren. De andere kinderen (dus nog een stuk of 30) moeten gewoon stilzitten op hun stoel en zwijgen. Een half uur aan een stuk, als het niet langer is. Echt niet fijn om mee te maken.
Als laatste wordt er nog wat gezongen en dat vinden de kinderen wel echt fijn. 'Tout cela est à moi' is het liedje dat ze geleerd hebben over het lichaam. We zijn er niet echt fan van, maar toch doen we ons best om het telkens vol enthousiasme te zingen voor de kinderen. Wij hebben hen 'Epo I tai tai é' aangeleerd. In plaats van 'epo' moeten we wel 'epaule' zingen van de juf. Want dan heeft het iets met le corp humain te maken.

We waren blij dat het middag was, want er is hier, net zoals bij ons, geen school op woensdagmiddag. We konden naar huis. We aten lekker en dan hebben we wat geslapen. Dat deed echt deugd, we konden het goed gebruiken.
Daarna zijn we onmiddellijk gestart met het sorteren van ons materiaal en het slijpen van al onze potloden, tot onze handen er helemaal van open lagen... Bouba en papa kwamen af en toe eens kijken en waren echt verbaasd.
's avond laat moesten we dan nog het één en ander voorbereiden voor de volgende dag. Eigenlijk hadden we graag nog wat geobserveerd, want het is echt voor geen meter eenvoudig om voor een klas te staan als je niet begrijpt van wat de kindjes zeggen...

Dit is onze klas waar we de eerste maand stage zullen lopen (leeftijd: 4/5 jaar)

donderdag 21 januari 2010

's morgens moesten we wat wachten op de auto die ons naar school bracht. Er gaan ook 3 meisjes met ons mee die hier in de buurt wonen, best wel gezellig, maar een beetje krap als je met 6 of 7 op de achterbank moet. Dat moet kunnen hier.
We arriveerden een beetje laat, maar nog voor het schoolbusje, dus geen probleem. De eerste les was weer 'le langage'. Die hebben we gegeven en het lukte redelijk. We hadden gevraagd als we bij de rest nog wat mochten observeren zodat we de liedjes en de woorden nog beter zouden leren, want eenvoudig is het niet. Dat was geen probleem voor de juf en wij waren gelukkig. We hebben hier en daar wat gefilmd zodat we het 's avonds nog eens opnieuw konden bekijken. Dat is makkelijker om te leren...
De beste oplossing, volgens de 'jangaleket' (onderwijzeressen) van het schooltje, om ons nog sneller en beter wolof te leren is de volgende; zij gaan op zoek naar twee Senegalese mannen voor ons. Ze organiseren een groot feest en wij trouwen ermee. Zo zullen we het wel echt snel leren. Ze waren er erg enthousiast over en zagen het ook echt onmiddellijk zitten. Echt niet te doen!

Tijdens de middag gingen we met de directeur op zoek naar karton in't stad. Dit helaas zonder resultaat. Op de terugweg kocht hij voor ons één of ander stuk fruit. We weten niet precies wat het is, maar het doet ons denken aan lichy's. Het was niet slecht, gewoon vreselijk ambetant om te pellen en zonder smossen op te eten...

vrijdag 22 januari 2010

vrijdag dan weer een dagje les geven. Het was niet gemakkelijk. Met de voeten spelen kunnen ze hier echt goed. De juf liet ons alleen om karton te gaan halen. Echt geen pretje. De kinderen begrijpen het normaal gezien wel als we iets willen uitleggen, maar ze stil krijgen lukt ons nog niet. We weten wel dat 'noppi' stil zijn is, maar je kan moeilijk de hele tijd 'noppi' lopen roepen. En slaan, zoals ze hier wel eens durven doen, willen we absoluut niet doen. Het gaat er dus erg rumoerig aan toe als ze ons alleen laten met de kinderen. Hopelijk doen ze dat niet meer...
In de namiddag wou de directeur praten. Hij nam Jozefien mee naar de klas om alles uit te leggen. Hij wil dat alle klassen aan de binnenkant worden geschilderd. Wij hebben heel wat materiaal voor het schooltje, maar we willen het niet geven zolang er geen kast is, dus daar wil hij ook eerst voor kijken. Het is belangrijk dat er een beetje en systeem in zit, want als we gewoon het materiaal zo geven is het binnen de kortste keren verdwenen of kapot...

Zaterdag 23 januari 2010

wat uitslapen deed wel deugd. We gingen na het middageten naar 't stad. Daar kochten we stof om traditionele kledij te laten maken en we gingen er dus ook meteen mee naar de 'tallieur'. We zochten een leuk model en het meten kon beginnen. Ook kochten we nog wat materiaal en een speciaal stokje dat ze hier gebruiken als tandenborstel. Echt leuk om op de knabbelen en zo je tanden te verzorgen. Het schept zelfs een beetje rust. Onze kleine broer Doudou kwam mee met mama. Hij is de hele dag bij ons geweest. We hebben samen gevoetbald en gespeeld. 's avonds belden we met zijn papa (die ons graag wil leren kennen) om te vragen of hij mocht blijven slapen. Dit was geen probleem en onze kleine broer was dolgelukkig. Terwijl Miet aan het bellen was met het thuisfront maakte hij samen met Jozefien zijn slaapplekje klaar.
Onze grote broer was een beetje jaloers, dus vroeg hij of we nog een stapje in de wereld wilden zetten. Voor we naar senegal vertrokken gaf iemand ons de raad om op zoveel mogelijk voorstellen 'ja' te zeggen, zo zouden we heel wat leuke, speciale en fijne kansen en momenten meemaken... daar gingen we dan. Even de taxi in en dan een heel eind wandelen. Het
was echt fijn om buiten te zijn. Wij vonden het echt warm, terwijl Bouba naast ons liep met een trui, een muts en een sjaal. Echt vreemd. We werden van de eerste tot de laatste minuut verschrikkelijk bekeken, maar ondertussen zijn we dat al wat gewoon. Ons lastig vallen gebeurt gelukkig niet. Onderweg was er een concert en daar stopten we even om wat te luisteren. We eindigden onze uitstap met een bezoekje aan de kameraad van onze broer. Echt grappig. Terug thuis nog een minimassage voor de 'ginaw' van jozefien en de 'logoi' van Bouba en dan gaan slapen. Heel stilletjes want onze minibroer lag al te snurken. Echt, gigantisch snurken. Zoals een volwassen vent. Om je ziek mee te lachen... dat er zoveel lawaai uit zo'n klein mannetje kan komen, niet normaal!

Hier onze grote broer Bouba die het super koud heeft terwijl wij staan te stikken van de warmte.

zondag 24 januari 2010

na het ontbijt wat poetsen. Miet de keuken, Jozefien onze badkamer. Ook hebben we samen met onze mama voor de eerste keer onze was gedaan. Stiekem heeft ze ons wel een beetje uitgelachen. Het kan niet anders. Nu hangt alles te drogen op ons dakterras. Papatje haalt alles boven om thee te maken, dus we krijgen straks weer een paar glaasjes gigantisch zoete thee. Straks nog een beetje werken voor het schooltje en hopelijk niet te laat gaan slapen vanavond.

update

2010-01-23T09:56:00.000-08:00

hallo.

We zitten momenteel in één of ander internetcafé en we hadden ons goed voorbereid. We hadden op voorhand een heel verslag getypt om hier op te zetten, helaas pindakaas, die pc's hier willen onze usb-sticks niet lezen dus moeten we het zonder doen. Ook kunnen we er dus geen foto's opzetten en dat vinden we ontzettend jammer.
Alles gaat goed met ons. De voorbije week op school was wel lastig. Ze verwachten heel veel van ons en het is moeilijk om voor een klas te staan als je voor geen meter begrijpt wat de kinderen tegen je zeggen of wat ze vragen.
In ons huisje is ook alles dik in orde. Mama is de beste kokkin, het eten is super lekker. We zijn al gewend aan het pikante. Onze papa is ook echt leuk. Hij zorgt goed voor ons en is bezorgd. Bouba, onze grote broer is ook best wel grappig, hij zorgt 's morgens voor ons ontbijt. Ook is hij er altijd bij als we naar school moeten of weer naar huis.
We proberen morgen nog eens op internet te geraken om wat foto's en een deftig verslag te posten.
heel veel groetjes en veel liefs
de maertens

onze eerste dagen...

2010-01-20T11:26:00.000-08:00

onze eerste dagen...

Ziezo, amper een dag weg en al 1001 avonturen beleefd. Het begon al allemaal in de luchthaven. Bij het inchecken dook al het eerste probleem op, er waren andere personen met onze zitplaatsen gaan lopen. Zo bleek
dat we inplaats van samen te zitten, maar liefst 5 rijen van elkaar verwijderd zouden zijn. Dat zagen we natuurlijk niet echt zitten, daarom regelden we op het vliegtuig onderling iets met enkele passagiers. Op die manier konden we uiteindelijk toch nog naast elkaar zitten. Oef, wat een opluchting, nu konden we eindelijk van onze vlucht genieten.
Twintig minuten vroeger dan voorzien landden we in Dakar, daar bleek alles goed te verlopen. Ook bij de duane werden geen extra vragen gesteld. Toen we bij de rolband kwamen, waar onze valiezen op zouden liggen. Dit was toch de bedoeling. Dit bleek alles behalve zo te zijn. We vonden 2 valiezen, de valiezen van Miet, maar waar waren de valiezen
van Jozefien gebleven? Spoorloos? Van de band gevallen? Is er iemand anders mee weg gelopen? ?? Zo begon al het 2de deel van ons groot avontuur. Miet bleef alleen achter met de valiezen en de handbagage,
Jozefien werd onmiddelijk mee genomen naar een klein kamertje achterin de luchthaven. Wat zag het daar vreemd uit, de schrik kwam al gauw naar boven. Honderden valiezen stond in dat gangetje en dan moet je in een klein kamertje (helemaal alleen) gaan expliceren hoe je valiezen er uit zien. Daar werden de telefoonnummers uitgewisseld, afspraken gemaakt,
maar vooral gehoopt dat de valiezen terecht zouden komen. Ja, want zo zonder lakens, zonder handdoeken, zonder washandjes, niet zeker weten als ons 'Mosquito net' wel mee was,... geraken we niet heel ver. Vol wanhoop wandelde Jozefien met slechts één papiertje in de hand in plaats van 55 kilo bagage terug naar Miet.
Samen met dat beetje bagage dat we nog over hadden gingen we naar buiten. Gelukkig riep onze senegales papa ons vanuit de verte toe. Wat een opluchting... Terwijl we naar de auto wandelen en we verwelkomt werden door onze papa kreeg Miet
al haar eerste huwelijksaanzoek. Vliegensvlug doken we de wagen in.
Eenmaal vertrokken keken we onze ogen uit, zo'n drukte op de baan, geen rijvakken, geen richting aanwijzers, verkeerslichten die helemaal niet werkten,... Iedereen reed er maar op los. Getoeter van de wagens, letterlijk bumper rijden,... Ook de mini winkeltjes zijn nogal bizar.
Overal heb je kleine kleine winkeltjes in metalen huisje lang de straatkant. Vooral winkels met autoonderdelen, zonnenbrillen, wat fruit, meubelmakers,... Zo kan je autodeuren (inclusief deuken) per stuk kopen. Ook liepen er overal personen tussen het drukken verkeer, ze springen voor de wagens,... deze personen verkopen brillen, telefoonkaarten,
bananen, mandarijnen, winter sjaals (wat we heel absurd vinden in zo'n
warmte), nootjes,... Dit leek ons niet echt zo gezond te zijn.

De rest van onze eerste avond verliep rustig en op het gemak. Lekker eten, fijn gezelschap... een gezellige avond. Moe kropen we in ons bed. We keken uit naar de volgende dag, praten met de directeur en hopelijk de rest van de valiezen terug...

We werden wakker om 5 uur 's morgens door de oproepingsgezangen van één of andere moskée in de buurt. Na een tijdje werd duidelijk dat recht tegenover ons huis een moskée is. Niet mis. De directeur zou normaal gezien rond 11 uur bij ons thuis zijn, helaas dit werd een beetje later. Zo omstreeks 18 uur arriveerde hij. Dan moesten we nog naar het schooltje en ondertussen wisten we ook dat de valiezen van Jozefien in Dakar in de luchthaven aanwezig waren. Toen we vertrokken was het al donker, dus het werd een vreemd bezoek aan het schooltje. Fieuw, zo'n kleine klasjes waar zoveel kindjes in moeten... we konden het bijna niet geloven.

Na een hele tijd wachten konden we uiteindelijk vertrekken naar Dakar. Het werd een lange rit en om ons wat bezig te houden, filmden we wat onderweg. =)

Zondag was een rustige dag. Het hoogtepunt was een korte wandeling in de straten van Rufisque. Het enige wat we de hele tijd hoorden was 'Toubab, toubab!' (Blanke, blanke...)
Het was al de hele dag gloeiend heet geweest en eigenlijk wilden we heel graag een douche nemen, maar helaas kwam er geen water uit de kraan. Het was echt afzien.

Gisteren dan, onze eerste dag op school. Het was zwaar. Niet alleen omdat we nog wat moe waren, maar ook gewoon de manier van onderwijzen en omgaan met de kinderen. Zweepjes of plastieken stokjes worden, naar onze mening, veel te veel gebruikt. Echt afgrijselijk om te zien. De kinderen zitten gewoon op gammele stoelen met veel te veel aan één tafel. Dingen
opzeggen gebeurt hier meer dan de helft van de tijd en 'graag zien' zit er ook niet echt in... echt lastig om te zien. Na een hele middag niets doen, kwam Bouba ons eindelijk ophalen.
De rest van de avond was best leuk. Miet heeft wat gevoetbald op het dakterras. Jozefien heeft haar dagboek aangevuld, we keken naar wat foto's samen met onze papa en Bouba, we lachten met 'lekker kontje' en eigenlijk vooral de manier waarop onze papa het zei.

Vandaag dan nog een dagje op school. We gingen er vol goeie moed naar toe voor onze tweede observatie dag. Na een tijdje werden we aan ons lot overgelaten met de kinderen. De leraressen moesten 'vergaderen'... We begrepen niets van wat de kinderen zeiden. We moeten dus wat Wolof leren (echt niet simpel, maar we doen ons best) want ze verwachten dat we morgen al alles overnemen... echt gek.
Hopelijk valt het wat mee, want we zien het niet echt zo goed zitten...

We blijven gaan, want dat is hoe we bestaan!

Groetjes en heel wat liefs uit het verre, warme Senegal!

de laatste 12 uur...

2010-01-14T13:07:00.000-08:00

De laatste 12 uren in België gaan bijna in.
Onze valiezen zijn gemaakt, alle papieren zijn in orde, klaar voor vertrek.
En nu maar hopen op niet al te slecht weer zodat we met een gerust hart kunnen gaan slapen.
Het wordt een spannend avontuur, daar zijn we rotsvast van overtuigd en we zullen ons best doen om zoveel mogelijk te genieten van alles wat we mogen meemaken, want we beseffen maar al te goed dat we heel erg dankbaar mogen zijn dat we dit kunnen en mogen meemaken.

Eind vorige week kregen we te horen dat onze Senegalese papa, Oumar, ons komt ophalen aan de luchthaven. We krijgen niet alleen een extra papa, Khadi wordt onze extra mama. Ze zal voor ons koken en samen zullen we af en toe eens onze was doen.
Zaterdag komt de directeur van het schooltje kennis met ons maken...

Zo snel mogelijk laten we jullie weten hoe onze reis is verlopen, hoe ons huisje eruit ziet, hoe slecht ons Frans wel niet is, hoe de mensen hier zijn, kortom alles wat jullie willen weten...

tot gauw en veel liefs!

Nu de kip verteerd is, wordt het aftellen naar...

2009-12-27T14:30:00.000-08:00

Zoals velen onder jullie al weten, was onze benefietavond een groot succes. Er waren maar liefst 180 personen aanwezig in de ‘Zilverlink’. Dit hadden we echt nooit durven denken. Een kleine week voor de einddatum van de inschrijvingen, waren er nog maar 60 personen ingeschreven… Wat op zich al niet niets was.

Enkele dagen voor de einddatum stroomden de mailtjes binnen, de telefoon bleef maar rinkelen. Het getal 140 kwam in zicht. Ideaal, want in de zaal zijn er voor 140 personen stoelen en tafels aanwezig. Maar ons geluk kon niet stuk. Ondanks het feit dat de inschrijvingsdatum voorbij was, bleef de vraag om zich nog te mogen inschrijven heel groot. De stress kwam al vlug naar boven. Extra tafels en stoelen regelen, de traiteurdienst op de hoogte houden van de extra inschrijvingen,…

Spijtige genoeg hebben we toch aan enkele personen moeten meedelen dat ze niet meer konden inschrijven.

De dag zelf waren onze ouders al druk in de weer om alles klaar te zetten, de zaal te schikken,…
Wij zijn pas in de namiddag komen opdagen om de laatste accenten te leggen, tafels te bekleden, bloemetjes te plaatsen,etc…

Kortom alles werd in gereedheid gebracht om de deuren om 18:30 stipt te openen.
Het volk stroomde binnen en de zaal werd al heel snel gevuld met vrolijke gezichten.
Uiteindelijk vond iedereen een plaatsje…

Na de verwelkoming mocht iedereen aanschuiven, de borden werden al snel gevuld met groenten, frietjes en een halve kip/vegetarische burger. Na het eten maakte ‘SORA percussie’ zich klaar om het beste van zichzelf te geven. De Afrikaanse sfeer kwam al heel snel naar boven, het publiek deed in ieder geval enorm enthousiast mee. Wij hebben er alvast van genoten.
Daarna ging het feesten gewoon verder… Omstreeks 2:00 vertrokken de laatste personen naar huis en kon het opruimen beginnen.

Na een fantastische avond doken we meer dan voldaan in bed en dit mede dankzij jullie massale opkomst.

1 Dag na de fantastische benefietavond

2009-12-06T06:39:00.000-08:00

Een goeie zondagmiddag,

Na een geslaagde avond van gisteren duiken Miet en ik letterlijk achter onze laptop en printer.
Morgen starten we onze stage voor 2 weken. De laatste loodjes wegen het zwaarst, vandaar dat we jammer genoeg geen tijd hebben om een verslagje van de FANTASTISCHE benefietavond te schrijven. Maar niet getreurd, na onze stage zijn we terug en brengen we onze blog tip top in orde.

Alvast bedankt voor de talrijke opkomst .

Jozefien en Miet

Juwelenverkoop

2009-11-26T00:38:00.000-08:00

Hierboven zie je enkele voorbeelden van juwelen die we maken en verkopen.

Heb je interesse, laat het dan niet om ons te contacteren.

Dit kan je door een mailtje te sturen naar Miet of Jozefien.

Jozefien: fientje_maertens@hotmail.com

Miet: miet.maertens@gmail.com

Jozefien en Miet in de krant

2009-11-19T10:22:00.001-08:00

Inzamelacties

2009-11-04T08:11:00.001-08:00

Verzamelen van materiaal voor in de kleuterschool: Vorig jaar, ergens in september zijn we al begonnen met het inzamelen van schoolmaterialen zoals kleurpotloden, wasco's, schriftjes, pennezakken,... ookal wisten we eigenlijk helemaal nog niet als we onze stage in het buitenland wel zouden mogen doen. Maar deze gedachte hield ons niet tegen. Ondertussen zijn we nog steeds bezig met het inzamelen van zulke materialen. Indien jullie ons hier een handje bij kunnen helpen is dit altijd welkom. Je mag het materiaal altijd bij ons thuis binnen brengen of ons een seintje geven.

Juwelenverkoop: Sinds september 2009 zijn wij dan ook gestart met het ontwerpen en maken van eigen juwelen. Met de opbrengst van deze juwelen, zoals oorringen en ringen willen wij het schooltje in Rufisque steunen.

Benefietavond: Op 5 december 2009 houden wij een grandioze BENEFIET. Daar kunnen jullie genieten van een groots kippenfestijn voor jong en oud, maar ook de vegetariërs kunnen er genieten van een overheerlijke groentenburger die aangevuld wordt met een buffet van groentjes en frietjes. Deze opbrengst gaat opnieuw naar het kleuterschooltje in Rufisque.

Op een andere manier steun bieden: Wie op een andere manier het kleuterschooltje in Rufisque wil steunen, kan altijd een steunkaart bij ons kopen. Of wilt u nog een symbolische euro schenken aan het kleuterschooltje, dan kan dit op het volgende rekeningnummer: 063-3852728-20. Mogen wij jullie vragen om duidelijk het volgende bij uw storting te vermelden: 'bijdrage kleuterschool Senegal'.

Benefietavond op zaterdag 5 december

2009-11-04T03:15:00.000-08:00